Vorige concerten
Hieronder een terugblik op de concerten die de afgelopen jaren werden gegeven, inclusief foto´s (JPG), geluidsfragmenten (MP3)
en programma´s (PDF). Het getuigt van een enorme variatie in muziekstijlen en -soorten.
Dit overzicht is overigens nog niet compleet en zal in de komende tijd verder worden aangevuld.
Mocht u als musicus bezwaar hebben tegen het gebruik van fotomateriaal en/of muziekfragmenten, gelieve ons dan een e-mail te zenden.
Wij zullen dan het materiaal zo spoedig mogelijk verwijderen.
Veel plezier met deze terugblik.
01-03-2020Wil van Leijsen, Nancy Verschuuren en Joep Meijer116
Opera’s zijn niet gecomponeerd om in een kleine kerk uit te voeren. Zondagmiddag presenteerden bariton Wil van Leijsen, sopraan Nancy Verschuuren en pianist Joep Meijer op een prachtige manier een opera-programma in het Van Goghkerkje in Zundert.
De muzikanten hadden een passende reeks recitatieven, aria’s, duetten en een lied samengesteld die perfect pasten in de bescheiden ruimte van het Van Goghkerkje. Het concert begon met muziek van Händel: een openingsrecitatief tedere palmbladeren en een aria over een koning die een boom zegent. Prachtig door de bariton gezongen.

Duetten en solo’s wisselden elkaar af. De duetten van Monteverdi, Massenet en Verdi toonden op verschillende manieren de mooie samenklank van sopraan en bariton. De sopraan zong steeds de bovenstem die heel mooi tegenspel kreeg van de bariton. In het duet uit de opera Thais werd de spanning heel mooi opgevoerd door pianospel en korte uithalen door bariton (monnik) en sopraan (hovelinge).
Opvallend in alle gezongen duo’s was de begeleiding op de piano; het was steeds een prachtige aansluiting op twee zeer verschillende zangklanken.

De solo’s waren een plezierige afwisseling: de vrolijke aria Fünftausend Taler door bariton en het lied Les chemins de l’amour door de sopraan waren toppers. De bariton zong bovendien alle muziek uit zijn hoofd en dat vormde een plezierig contact tussen zanger en luisteraar.

Het concert eindigde met een duet uit de sprookjesopera Orpheus in de onderwereld. Dat was niet alleen mooi, maar ook bijzonder door het zingen van een vlieg en aan het eind een duet door twee vliegen.
We hebben genoten van grote vakkennis en vaardigheid van drie muzikanten die prachtig op elkaar waren afgestemd!
19-01-2020Ralph Rousseau115
Talent voor toeval was de titel van dit conference-concert. Toeval bestaat niet, want God dobbelt niet. Toeval kan ook helpen, toevallig bij dit concert. Toeval werd in vele variaties gepresenteerd door Ralph Rousseau Meulenbroeks. Hij vertelde verhalen, bespeelde zijn viola da gamba en zong daar ook bij.

In een periode van zo’n 150 jaar voor het begin van WO II werd de viola da gamba vrijwel niet bespeeld. Het toeval wil dat het instrument nog bestaat en Ralph speelde op een instrument dat bij toeval bespeeld zou worden in plaats van in een museum terecht te komen.

Toevallig speelde Ralph 20 jaar geleden ook in het eerste concert dat in het Van Goghkerkje werd gegeven. Toen hij voor de eerste keer als contra-bassist speelde in de Mattheus Passion van Bach o.l.v Ton Koopman hoorde hij voor de eerste keer het spelen op de viola da gamba. Inmiddels heeft hij zelf al zo’n 250 keer op zijn viola da gamba in een Mattheus Passion van Bach meegespeeld.

Toeval komt niet alleen in de muziek voor, maar is in de wetenschap zelfs van groot belang. Bij een onderzoek over hoe atomen in elkaar zitten werd een middel ontdekt tegen hartritmestoornissen. Omdat atomen meer niets bevatten dan massa zong Ralph een lied met vele namen van atomen, uiteraard in zeer snelle uitvoering.
Natuurkundige Newton werd bij toeval geraakt door een vallende appel, trok daar conclusies uit inzake de zwaartekracht en speelde daarna muziek van Marin Marais op zijn viola da gamba. Die muziek liet Ralph nu ook horen.

Als natuurkunde docent en motivatiedeskundige heeft Ralph de ervaring dat er bij extrinsieke motivatie waarbij men bijvoorbeeld iets presteert om wat te krijgen, altijd iets mis is. Anders is het met een intrinsieke motivatie. Dan heeft men uit zichzelf een drijfveer om te presteren. Een resultaat dat waarde heeft vereist competentie (al of niet met moeite te realiseren), autonomie (gevolg van een eigen keuze) en relatie (waarbij belangstelling wordt getoond).

Het gehele concert duurde langer dan gebruikelijk zijn en werd passend afgesloten met een oefening in stilte zoals in een Variation van John Cage. Na enkele minuten met ogen dicht luisteren naar mild spel op viola da gamba volgde enige tijd totale stilte. Daarmee werd een zeer ontspannen afsluiting gerealiseerd, waarop een bijzonder lied over toeval volgde.
Een heel bijzonder conference-concert met veel bezoekers!
01-12-2019Rogier de Pijper114
Van een dwarsfluit hoor je gewoonlijk slechts één toon tegelijk maar Rogier de Pijper liet ons bijzondere combinaties horen met gebruik van moderne blaastechnieken.
Bovendien combineerde hij dat met boeiende mondelinge en geprojecteerde toelichting in zijn programma Flute Colors.

Het concert begon met het bekende Syrinx voor fluit solo, impressionistische muziek van Claude Debussy. Zo’n 100 jaar later componeerde Alex Ford onder de naam Pan een muziekreeks op hetzelfde gedachtegoed. Het begint met een klein motiefje met daarna georganiseerde stiltes en uitbreiding en variaties van het motiefje. Uiteindelijk wekte dat eenzelfde oplopende spanning op als bij het beroemde Syrinx. Opmerkelijk klonk ook De dans van de geit van Arthur Honegger; muziek uit dezelfde tijd als van Syrinx.

Bij een Partita van Bach liet Rogier op het projectiescherm zien hoe die eenstemmige muziek opgebouwd was. De rode noten zijn de bastonen, de bauwe noten vormen de melodie en de groene zijn de accoordnoten. Het was een genot vervolgens de 4 delen van de partita te horen spelen.

Er zijn heden een groot aantal moderne blaastechnieken op de dwarsfluit en Rogier liet er een aantal met ritme, stemgeluid, boventonen, ondertonen en andere horen. Zelfs een canon was mogelijk.
Met gebruik van al deze technieken speelde Rogier The great train race van de Engelse componist Ian Clarke. We hoorden een spannend, mooi en ook vrolijk stuk muziek.
Tot slot werd op een thema van Mozart vier fraaie door Mercadante gecomponeerde variaties gespeeld. Heel mooi waren de contouren van het oorspronkelijk thema steeds op een verschillende manier in de variaties te horen.
Zelfs de toegift van de fluitist liet een klankpatroon horen dat uniek was. Rogier bleek werkelijk een toonaangevende vernieuwer op de fluit te zijn.
07-04-2019Het Beste van de Nieuwe Veste113
Dit concert was weer vol van verrassingen. De beste leerlingen van De Nieuwe Veste in Breda lieten hun kunnen horen in het laatste concert van het seizoen.
De afwisseling van instrumenten en van muziekvorm gaf een plezierig verloop van het geheel, vooral omdat het met gevoel voor samenhang op een rij was gezet. Vele jaren werd dat gedaan door Jan Vos en deze keer was het zijn laatste keer: hij gaat met pensioen!

Bij De Nieuwe Veste wordt door jong en ouder in vele muzikale vormen gestudeerd.
De jongste deelnemer deze keer speelde in grote vaart Knecht Ruprecht van Robert Schumann. Knecht Ruprecht is een knecht van Sint Nicolaas en de fraaie muzikale vorm daarvan werd gespeeld in de 40-dagentijd!
Het hoge speeltempo leidde die aandacht af, maar het was leuk om te horen.
Net als vorig jaar werd door spelers uit één gezin muziek gespeeld voor gamba en continuo waarbij de baspartij door de fagot werd gespeeld. Dat fagotspel was fraai, maar overheerste wel de gamba en de (electronische) klavecimbel.

Het leuke van de programmering is dat vaak op andere instrumenten gespeeld wordt dan door de componist bedacht. Dat maakt het spannend.
Zo werd een concert voor fagot en orkest gespeeld door euphonium en piano. Dit was een hoogtepunt van het concert door de manier van spelen en laten uitkomen van de speciale eigenschappen van het instrument.
Heel boeiend was het optreden van een oudere zanger-bariton. Met 3 liederen uit begin vorige eeuw konden we naar het meest natuurlijke muziekinstrument luisteren: onze stem. Jammer dat niet meer jongelui hun vaardigheid van zingen verder ontwikkelen.

Het concert werd afgesloten met een deel uit het 6e Brandenburgs concert van Bach door 2 violisten en piano. Het werd vol vuur en sterke drive gespeeld in een fraaie combinatie van piano (in plaats van het orkest) en twee altviolen.
10-02-2019Matteo Myderwyk112
Dit concert begon in een beheerst tempo met meditatieve klanken en grote stiltes, daarmee was de sfeer van het hele concert gegeven. Die specifieke sfeer oogstte ook bewondering; de kerk was goed gevuld en er was steeds een aandachtige stilte. Dat paste natuurlijk ook goed bij de rol die de kerk in de samenleving heeft, maar de muziek was zeker niet religieus.
De piano was ontdaan van een deel van de kast en dat had tot gevolg dat je de techniek van de piano kon zien maar ook kwam daarmee de klankdynamiek maximaal tot zijn recht. De verscheidenheid aan dynamiek was buitengewoon mooi te horen.

Er werden frases gespeeld van gemiddeld 2 minuten die steeds verschillend waren en soms ook contrasteerden. Minimal music werd afgewisseld met muzikale motieven die van zacht naar crescendo en weer naar zacht liepen, klankvariaties van hoge naar klankvariaties van lage tonen, een motief dat versierd werd, een akkoordenreeks in lage tonen naar akkoorden in hoge tonen, ogenschijnlijk eenvoudige motieven die steeds veranderden zodat het complex werd.
Steeds werden zo´n 8 frases aan elkaar gespeeld zodat applaus weinig voor kwam, maar dat versterkte ook het specifieke karakter van het geheel.

Zo ging dat een uur door waarbij een aandachtig luisterend publiek naar een rustig maar zeer geconcentreerd pianospel luisterde. Matteo vertelde dat de nummers die hij speelde geen namen hadden. Ook niet op zijn CD´s waar ze zijn aangegeven met axioma + Romeins cijfer, ongeveer zoals de Griekse wijsgeer Epicurus dat met zijn stellingen ook deed.

Al deze muziek was nieuw voor iedereen, maar sommigen konden halverwege de tonen van psalm 72 herkennen in een veranderd ritme en daarmee was het toch ook weer nieuw.
Na ruim 100 concerten in gewenste verscheidenheid bleek deze muziekvorm voor de concerten in het Van Goghkerkje toch weer iets heel nieuws te zijn.
9-12-2018Ensemble Romancero111
Tussen de feesten van Sinterklaas en Kerst was ook dit concert een feest.
Met 14 in deze tijd passende liederen en toegiften, meest in de Spaanse taal, genoten we van de groep Romancero.
Het begon al met 2 tweestemmig gezongen liederen door sopraan Mirjam Wesselink en haar zoon de jongenssopraan Gustavo. Wat is het mooi om de heldere jongensstem en de sonore vrouwenstem samen te horen zingen: twee stemmen die ongeveer even hoog klinken maar toch van elkaar zijn te onderscheiden.

Vroeger werden in de katholieke mis de hoge stemmen door jongens gezongen want het koor kon alleen uit mannen bestaan. Daar leerde je zingen! Dat is niet meer zo en die leemte wordt ook niet door de scholen opgevuld. Maar als zoon van een zangeres leerde Gustavo wel zingen en wij konden daar van genieten.

Het waren allemaal verschillende liederen die toch iets gemeenschappelijks hadden. Vermoedelijk is dat de taal, meestal Spaans. Er werd natuurlijk ook solo gezongen en dat vormde een mooie afwisseling. Gustavo zong solo het O Denneboom en Stille Nacht op mooie romantische manier en zo maakten we kennis met boeiende cultuurverschillen.

De begeleiding van Michael Benedik op zijn gitaar en Rodrigo Barrientos met percussie moeten zeker ook genoemd worden. De gitaarbegeleiding was verbluffend en kwam ook mooi uit in zijn solo spel zonder zang.
Rodrigo bespeelde percussie instrumenten, kleine slagwerkinstrumenten, vaak voor niet westerse muziek en dat onderstreepte de Spaanse cultuur van veel liederen.
De bijzondere sfeer die tijdens het concert groeide werd gewaardeerd met 2 toegiften. De goedgevulde kerk werd zo een boeiende plek van ontmoeting.
28-10-2018Lizet van Beek en John Nuyten110
John Nuyten en Lizet van Beek brachten gedichten die tijdens de Eerste Wereldoorlog door militairen uit Engeland, Duitsland, Frankrijk en Duitsland naar het thuisfront waren gezonden. Stemmen uit de loopgraven met zang, gitaarspel, vertelling, film- en fotoprojectie werd een zeer bijzondere belevenis.
We kwamen in een verhaal terecht over deze wereldoorlog in samenhang met de toenmalige manier van leven, nieuwe technische ontwikkelingen in de vorm van auto´s, vliegtuigen, tanks en wapens, onzekerheden en goede wensen. Door de samenhang van lied, verhaal, muziek en beeld werd er een buitengewoon helder beeld gegeven van wat er in die tijd gebeurde.
Een lied van een Engelse militair die naast een zieke kameraad zat. Het glas water bleef vol omdat zijn makker stierf.
Een Franse militair maakte voor zijn verdwaasde makkers elke dag een gedichtje.
Uit die verzameling werd een lied gezongen over een dood paard (in die tijd vond het vervoer vrijwel altijd met paard en wagen plaats).
Een Duitse militair liet een gedicht achter nadat hij in een auto had gereden: een unicum in die tijd en voor hem een belevenis.
Een in Rusland geboren jongen studeerde in Engeland toen de oorlog uitbrak. Toen zijn studie in 1916 afgelopen was voelde hij zich verplicht te helpen in het Engelse leger. Hij maakte een gedicht over de natuur en tijdens gitaarspel in dat lied werd het geluid van leeuweriken hoorbaar gemaakt doordat concertbezoekers gevraagd werd hun mobiele telefoons in te schakelen (een uitzonderlijke ervaring!). De militair kwam om het leven bij het vervangen van prikkeldraad bij de dodendraad!
We hoorden 10 liederen met verhalen, ondersteund met projectie van de portretten van de makers en beelden van de oorlog. Op die manier beleefden we een unieke vorm over de complexe tijd van 100 jaar geleden.
22-04-2018Het Beste van de Nieuwe Veste109
Studenten van de Nieuwe Veste verzorgden traditiegetrouw het laatste concert van het seizoen. Er waren in een uur 8 verschillende instrumenten te horen waarop mooi gespeeld werd. In enkele gevallen werden ze op een bijzondere en creatieve manier gebruikt.

Het begon al met een triosonate voor strijkkwartet uit begin 18e eeuw, uitgevoerd door hobo, fagot, gamba en spinet. De lage tonen van hobo en fagot kregen de overhand en daardoor ontstond een totaal ander klankbeeld. Op deze manier kreeg die klassieke muziek ook iets verrassends.
Het stuk werd door vader Jan-Pieter met zijn zonen Thijs, Bob en Koen gespeeld. Zo´n gezinsorkest is op zichzelf al een mooi gebeuren. Met een Vivace voor gamba en spinet klonken weer echte klassieke klanken, heel mooi passend in de sfeer van de kerkruimte.

Op de euphonium, een soort tuba, kwam de volgende verrassing. Het instrument hoorden we al in eerdere concerten, maar nu met een suite voor cello van Bach en daardoor veranderde weer het klankbeeld.
Het bleek erg moeilijk om de gevoelige celloklanken te evenaren met de meer robuuste tonen van de euphonium, maar het enthousiasme van muzikant Ole maakte alles goed.
Prachtige muziek van Guilmant werd heel mooi gespeeld door Cas op zijn trombone, begeleid op de piano.
Overrompelend en overtuigend was het pianospel van Thomas met muziek van Rachmaninov en Chopin.

Het concert werd beëindigd door Simon op de panfluit, begeleid door piano. Hij speelde een ballade van Ciprian Porumbescu: een bekende componist uit Roemenië, leeftijdgenoot van onze Vincent van Gogh, ook een zoon van een theoloog en jong overleden en geëerd met een woonplaats met dezelfde naam.
Mooier kan een concert in het Van Goghkerkje in Zundert niet afgesloten worden.
25-03-2018Jenny Spanoghe 108
De Belgische violiste Jenny Spanoghe speelde een programma van drie keer historische muziek en hedendaagse muziek achter elkaar. Het was een prachtige confrontatie van oud en nieuw die mooi paste in de sfeer van de 40 dagentijd voor Pasen. Heel specifiek was dat in onderling overleg het concert opgedragen werd aan Arnaud Beltrame, de officier van de Franse gendarme die deze week overleed na een heldhaftig optreden bij een aanslag. Daarom werd er tijdens het concert niet geapplaudiseerd, alleen aan het einde.

Het is een grote prestatie dat een violiste op 5 snaren een volle kerk een uur lang weet te boeien. De aanwezigheid van twee componisten van muziek die gespeeld werd gaf het geheel een bijzonder karakter. En dan is er nog niets over de muziek zelf gezegd.

Het concert begon op de altviool met een heel mooi gespeelde passacaglia uit de baroktijd: een stemmige Spaanse dans. Een eenvoudige basmelodie waarboven een grote reeks variaties werd gespeeld maakte al een betoverende indruk.
Een unieke gebeurtenis was de eerste uitvoering voor publiek van een muziekstuk gecomponeerd door een oud inwoner van Zundert. Het bestond uit een reeks miniatuurtjes over de zeven kruiswoorden van Jezus. De muziek The Seven Last Words van broeder Kris Oelbrandt liet een reeks klankkleuren horen, passend bij wat elk kruiswoord oproept.
Elk miniatuurtje begon met een soort muzikaal kruissymbool en daarna achtereenvolgens grillig, duet, stille wals, zuchtend, ijl, hoge harmonieken en introvert. De kruiswoorden werden steeds voorgelezen.
Al met al was het een indrukwekkende gebeurtenis.

In een volgende combinatie op viool klonk melancholische muziek uit het begin van de vorige eeuw, gedacht uit de Belgische vioolschool waar de violiste een vertegenwoordiger van is.
Daarna volgde een prachtige vioolsolo met grote contrasten uit 1983 van de gezaghebbende Russische componist Alfred Schnittke.
Als laatste werd op de altviool Bachmuziek gespeeld met als afsluiting muziek van de tweede aanwezige Belgische componist Jan Van Landeghem.
De barok muziek werd in helder ritme gespeeld met op passende momenten accenten in tempo. Prachtig! De hedendaagse muziek had juist veel vaart: het leven gaat door! De totaal andere manier om accenten te laten horen gaf de actualiteit van de muziek aan door grote verschillen in hoogte, in ritme en in meerstemmigheid.

Door de uitzonderlijke combinatie van programmering, actualiteit en uitvoering was dit concert een unieke belevenis!
04-02-2018Lizet van Beek & Doré van Deijck 107
Een opera is een toneelstuk op muziek waarbij de muziek de overhand heeft. In de kerk lijkt dat een vreemde combinatie. Lizet van Beek en Doré van Deijk lieten ons afgelopen zondag in een boeiende voorstelling van een uur de waarde van een opera ervaren.

Hun basis was de beroemde opera Carmen van George Bizet, muziek uit rond 1883. In die tijd was muziek nog klassiek van vorm. De beeldende kunst met onze Vincent van Gogh was al breed aan het experimenteren hoe karakters te verbeelden.

Het verhaal werd verteld en gezongen en de piano liet de orkestmuziek horen. Het ging over de liefde, een wezenlijk onderdeel van het leven en dat past wel in een kerk.
Maar soms heeft liefde ook venijnige kantjes en juist daar gaat die opera over; ook dat mag in de kerk gehoord worden.

Samen met pianiste Doré van Deijk vertelde, zong en speelde Lizet van Beek het verhaal over de mooie zigeunerin Carmen, een verleidelijk meisje uit de sigarettenfabriek dat de brave soldaat Don José het hoofd op hol brengt.
Lizet moest veel personen uitbeelden en ze deed dat door een bepaalde houding, zittend op een stoel, een specifiek hoedje, een (namaak-) helm, met een sjaal of met een ander attribuut.
Doré speelde op de piano fragmenten uit de opera van Bizet.

Het was bijzonder dat een uur tijd voldoende bleek om de grote lijn van het verhaal te tonen: soms in een fragment of erg snel vertellend. Maar wat wil je van een avondvullend muziekstuk in één uur!
Meer dan eens lokte Lizet een reactie van de bezoekers uit in de vorm van een applaus of een uitroep. Dat was duidelijk iets nieuws voor de bezoekers. Maar al met al was het een prachtige belevenis met deze muziek, een vorm die gelukkig zo nu en dan opgenomen wordt in onze concertserie.
17-12-2017Ensemble Romancero: Étoile de Noël 106
Het concert in het Van Goghkerkje met kerstliederen uit andere culturen liet ons ervaren hoe verschillend kerst beleving kan zijn. Dat was niet alleen in de muziekvorm te horen, maar ook in de Nederlandse teksten in het fraaie programmablad.
Zo kwamen Spaanse, Franse, Poolse , Duitse en Nederlandse sferen voorbij.

Onze Nederlandse kerstliederen hebben vaak iets vrolijks zoals we hoorden in Kling klokjes klingelingeling en Het is geboren het Goddelijk kind. Heel boeiend was het door de 11 jarige Gustavo als jongenssopraan gezongen O Denneboom: heel langzaam - en dat is heel moeilijk - maar mooi sfeervol en begeleid door zijn moeder op de piano.

Het concert begon met een overtuigend in duo gezongen Pools kerstlied vol mystiek. De duo´s werden door de sopranen moeder en zoon gezongen en de heldere klank van Gustavo klonk boven alles uit.
Buitengewoon was het Palästina lied uit de 13e eeuw over op weg naar Jerusalem. Het werd door Mirjam Wesselink gezongen en begeleid door gitaar en percussie. Een groots voorbeeld hoe je met overzichtelijke muzikale vormen een lied majestueus kunt presenteren

Ingenieus was ook het Spaanse lied over de jongens van Monleón: een tekst uit de 16e eeuw en begin vorige eeuw op muziek gezet.
Rodrigo Barrientos sprak de Spaanse teksten en zoon Gustavo zong de Nederlandse vertaling.

En zo ging het maar door. De meeste liederen werden begeleid door Michael Benedik op gitaar samen met Rodrigo Barrientos op trom en tamboerijn en dat was een sfeervolle vorm.
In onze programmering komen kerstconcerten nauwelijks voor omdat er in december al zo veel te beleven valt, maar deze uitzondering was een feest.
15-10-2017Joachim Eijlander105
Het is voor de doorsnee muziekliefhebber nauwelijks voorstelbaar om een uur naar solo's op een cello te luisteren. Toch hebben de bezoekers van dit concert een boeiend uur beleefd met cellist Joachim Eijlander.
Een cello lijkt op een kleine bas. In 1690 werd de eerste cello gebouwd als begeleidingsinstrument. Joachim vertelde op een leuke manier over zijn instrument, een in 1760 gebouwde cello. Dat is bijna 300 jaar geleden en het was 10 jaar na het overlijden van Johann Sebastian Bach.

Bach heeft voor het eerst solomuziek voor cello gecomponeerd. Het concert begon en eindigde met een deel uit de eerste cellosuite van Bach. Het was prachtige bekende muziek en mooi gespeeld.
Vervolgens speelde Joachim een aantal caprice's van componist dall'Abaco uit de tijd dat zijn cello gebouwd werd en van componist Piatti uit de tijd van Vincent van Gogh.
Caprice's zijn korte grillige stukjes muziek en ze werden door Joachim steeds ingeleid met toelichting over specifieke kenmerken. We hoorden een grote verscheidenheid van muziekjes die alleen gemeen hadden dat op een cello gespeeld werden.
De verschillen toonden zich in barok muziek met een sentiment tintje, muziek met veel grote toonsafstanden, motiefjes die steeds stapjes hoger of lager klonken, virtuositeit, muziek met heel grillige patronen, veel snelle lage tonen, een mini suite en zo ging dat maar door.

Behalve dat Joachim geanimeerd vertelde speelde hij ook op een boeiende manier: elk volgende caprice werd weer anders gespeeld. Bij onze concerten zit de muzikant vlak bij het publiek en dan zijn de virtuoze en grillige delen ook heel boeiend om te zien. Bovendien speelde hij alles uit zijn hoofd en ook dat maakte de sfeer zeer ontspannen. Vooral bij de muziek van de tijdgenoot van Vincent van Gogh viel op dat er geëxperimenteerd werd met nieuwe vormen. Maar de moed die Vincent aanging om gevoelens in kleur te beelden was nog niet in de muziekpatronen te horen, dat kwam pas zo'n 20 jaar later.
09-04-2017Het Beste van de Nieuwe Veste104
Het concert begon met een stevig muziekstuk op de euphonium en piano, daarna volgde op de piano een prachtige met veel gevoel gespeelde nocturne van Chopin. Zo hoorden we direct al twee uitersten van dit concert.

Het is altijd boeiend om te ervaren hoe groot de verschillen zijn die je muzikaal kunt laten horen en juist naar die verscheidenheid door de muzikanten van De Nieuwe Veste kwamen mensen luisteren.
Samenspelen is een prachtige mogelijkheid die de muziekschool biedt. Heel curieus was een vioolsonate van Mozart die op blokfuit en piano werd gespeeld, een mooie vorm om creatief omgaan met de mogelijkheden.
Het klarinetkwartet MO6 met de begeleiding van piano was ook een mooie combinatie. De piano verving het orkest waardoor een mooie afwisseling met het klarinetkwartet mogelijk werd gemaakt.
Een vrolijke noot brachten de panfluit en piano met twee traditionele muziekjes uit Griekse sferen.

We hoorden veel muziek uit de vorige eeuw met als topper de Franse optocht met de trombone, begeleid door piano. Tussen al die blaasinstrumenten waren als enige snaarinstrumenten twee gitaren te horen; hun milde klanken verdronken haast in het blaasgeweld.

Voor veel mzikanten was het de eerste keer dat zij een echt concert speelden en dat is best spannend, maar ook weten we dat het heel veel doorzettingsvermogen vraagt om een mooi concert te presenteren.
05-03-2017Elly van Munster103
Gitaarspel kennen we meestal samen met zang: een gezongen melodie met getokkelde begeleiding. Een concert van gitaar solo is iets anders en dat hebben we in het Van Goghkerkje beleefd. Op een fraaie manier speelde Elly van Munster een concert solo op gitaar. Dat concert had een aantal bijzondere elementen.

De gitaar als instrument was al bijzonder omdat hij klonk als in de tijd waarin de gespeelde muziek gecomponeerd was.
Die tijd was de periode na de bouw van het Van Goghkerkje in 1806 en kort voor de geboorte van Vincent van Gogh in 1853. Een prachtig instrument, mooi gebouwd met een heldere klank. Gitaren van latere datum hebben een grotere vorm en een meer donkere klank als gevolg van verandering van muzikale mode. Sindsdien wordt de gitaar ook vaker als zangbegeleider gebruikt.

Elly speelde een programma met een opvallende opzet. Na een prelude speelde ze 4 keer een thema met variaties van verschillende componisten, onderbroken door 4 intermezzi´s zoals polonaises, een avondlied en een volkslied.
In al die variaties was de melodie helder te horen boven een groot aantal gevarieerde accooorden. Aan de ene kant was er steeds de herkenning van de melodie van het thema, maar ook waren de vorm, opzet en manier van spelen van de themaÕs en variaties steeds anders.
Het aantal verschillende soorten van gebroken akkoorden als begeleiding waren enorm. Het gevolg was dat we allemaal ademloos luisterden.

Als afwisseling klonken romantische interventies, een prachtige verzameling met rijke en volle akkoorden, kenmerkend voor die vroeg romantische periode. De meeste composities waren van de Hongaarse componist Johann Mertz die vooral in het toenmalige centrum van muziek werkte: Wenen! Zijn composities vielen op door toepassing van brede akkoorden en met een niet metrisch ritme.

Een concert gitaarmuziek hebben we wel eens eerder gehoord, maar deze keer was het toch weer als nieuw.
15-01-2017Ralph Rousseau Meulenbroeks102
Een soloconcert op viola da gamba zou voor velen moeilijk te volgen zijn, maar de manier waarop Ralph Rousseau Meulenbroeks musiceerde en daarbij vertelde maakte van dit concert een ware belevenis.
Dat wisten veel mensen en er waren dus ook veel bezoekers. We hebben een concert meegemaakt met een fantastische wisselwerking tussen muzikant en toehoorders, mede door de sfeervolle ruimte en de goede organisatie.

Het programma liet muziek horen voor viola da gamba van Telemann, een groot componist eind 17e eeuw en van een vrijbuiter, een Britse legerofficier en muzikale dilettant genaamd Hume, begin 17e eeuw.
De voila da gamba van Ralph is een instrument dat tijdens het leven van Telemann gebouwd is in de omgeving waar hij woonde. Licht van gewicht en met 7 darmsnaren zodat er voor of na elk muziekstuk gestemd moest worden.
Ralph kon daar inspirerend over vertellen en op die manier hebben we de cultuur van de 17e eeuw een beetje echt beleefd.

De twee Fantasieën van Georg Philip Telemann waren ook voor kenners nieuw; pas vorig jaar zijn zij weer gevonden. Het is gebleken dat Telemann onwaarschijnlijk veel muziek heeft geschreven. Passend in de cultuur van die tijd zijn het echt mooie stukken muziek met fraaie motieven, steeds gevarieerd zodat ze niet saai worden.
Tempoverschillen en accenten werden voor het grootste gedeelte aan de speler overgelaten en dat deed Ralph virtuoos en met overtuiging.

De muziek van Tobias Hume bestond uit een aantal schetsen zoals het ´s morgens opstaan, een soldatenmars, een moment van mediteren, de geest van de gamba, enz., genoteerd in muziek. Hume was niet bang voor vernieuwing zodat er grote contrasten te horen waren; hij gebruikte gedurfde akkoorden en een aanneenschakeling van verschillende stijlen. In onze tijd is dat herkenbaar, maar in zijn tijd was dat iets geheel nieuws.

Voor ons als luisteraar waren de beide muziekvormen een plezierige afwisseling van klanken. Tot slot speelde en zong Ralph een boeiend modern lied over de natuurkundige elementen, want Ralph is ook natuurkundige zoals het programma meldde. Het was een kostelijke middag!
17-04-2016Het Beste van de Nieuwe Veste101
Het is spannend en het vereist moed om een eerste keer voor een goed gevulde kerk te musiceren. Bram, Arthur, Tanni, Mieke, Merel, Ole, Alex en Simon schrokken er in het Van Goghkerkje in Zundert niet voor terug, met dank aan hun docenten. Zij speelden een programma dat uitblonk in verscheidenheid en het was ook in kwaliteit zeer het horen waard.

Heel speciaal was het spel op het orgel; de jonge Tanni speelde op een instrument dat ze niet kende Italiaanse barokmuziek van Scarlatti met een wonderbaarlijke precisie. Ze had geoefend op piano, maar dit soort muziek komt beter tot zijn recht op het orgel en dat maakte ze duidelijk waar.
Arthur speelde overtuigend op zijn blokfluit een sonate van Händel met begeleiding van het orgel. Met het milde orgelspel kwamen de heldere blokfluitklanken mooi naar voren.

Op de piano speelde Merel uit het hoofd een deel uit de Mondscheinsonate van Beethoven. Ze speelde het bekende muziekstuk mooi beheerst, een rustpunt in het concert.

Simon op panfluit en Alex op accordeon speelden traditionele muziek; vooral in het eerste en in het laatste deeltje kwamen de karakters van beide instrumenten mooi tot hun recht.

Het overige deel van het programma bracht vormen van hedendaagse muziek, hoewel het Yesterday van Paul McCartney door Alex op accordeon al een beetje klassieke muziek is. Ook het bescheiden gitaarspel door Bram bracht het beeld van klassieke muziek; hij moest als eerste de toon van het concert zetten.

Opvallend was de Afrikaans aandoende muziek op de marimba door Mieke. Ze zag kans om met meerdere stokken in elke hand grote dynamische en ritmische verschillen te laten horen.
Net als vorig jaar werd er op een euphonium gespeeld, een tenor tuba. Ole speelde Twilight Serenade met fraaie stevige pianobegeleiding van docent Guillermo Quintero Rojas. Een euphonium heeft beperkte mogelijkheden, maar er werd alles uit de kast gehaald voor een goed resultaat.

Zo ervaarden de vele bezoekers van dit concert dat het heel verfrissend is om een uurtje naar leuke muziek te luisteren, gespeeld door muzikanten die nog met een beroepsstudie muziek moeten beginnen.
13-03-2016Vocaal Kwartet Rusalki100
Het was prachtig om in de bescheiden ruimte van het Van Goghkerkje zo mooi te horen zingen. Die intimiteit was mogelijk met het kleinst denkbare koor: het kwartet Rusalki (=Russisch: meerminnen). Tatiana Kouzovkina (uit Rusland), Frouke Flieringa, Saskia Jelsma en Peppina MacRiairi (uit Ierland) zijn de leden van Rusalki; ze treden in heel Nederland op.

De vier dames zongen volksliederen uit Rusland, Hongarije, Kroatië, Corsica, Engeland, Roemenië, Bulgarije en zelfs uit Japan en IJsland.
Het hele programma was verdeeld in liederen over winter en lente. In de korte pauze werd de winterkleding vervangen door lentekleding want het oog wil ook wat. Alle liederen werden in de oorspronkelijke lokale taal gezongen en dat is op zichzelf al een enorme prestatie.

Het kwartet bestaat uit sopraan, mezzo sopraan en alten, maar het blijft een beperking zoals je op een viool ook moeilijk lage basnoten kunt spelen. De muzikale vormgeving is verzorgd door één van de leden en afgestemd op alleen vrouwenstemmen zodat er toch een heel bijzondere klank te horen was. Van een klein koor hoor je snel onnauwkeurigheden maar vrijwel alle liederen klonken zuiver en helder en heel mooi klonken samenklanken met gelijke inzetten en hoe stemmen versmolten in zuivere eenstemmigheid.

De groep kwam in het begin zingend en statig lopend de kerkruimte binnen met een lied uit IJsland en daarmee werd direct de sfeer van het programma bepaald. Op een heldere en charmante manier werd de inhoud van elk lied ingeleid door een van de koorleden. Snelle en rustige liederen, liefdes- en geestelijke liederen wisselden elkaar af.
Een applaus na een Russisch Onze Vader of een Corsicaans De 7 smarten van Maria lijkt vreemd, maar paste heel goed in de sfeer van het geheel.

Dit concert was het 100e concert dat door de werkgroep georganiseerd werd en dat werd gevierd. Bij alle onderdelen kwam iets extra's dankzij de inzet van alle leden van de werkgroep: feestelijke slingers, een bonbon in de pauze, een vrolijk programma en smakelijke koek bij de koffie en thee.
Een feestelijk gebeuren: Wat ons betreft gaan we door naar 200!
24-01-2016Sentime Muziek99
Er waren veel bezoekers, net als bij een popconcert. Dat sloot naadloos aan bij het programma dat het trio Sentime Muziek bracht in het Van Goghkerkje in Zundert. Er werd muziek gespeeld van klassieke-, volkszang- en popmuzikanten in een onvoorstelbaar fijne samenhang. Daar komt nog bij dat enige zeer bijzondere fluiten bespeeld werden.

Sentime Muziek is een collectief van gepassioneerde muzikanten die naast hun docentenfunctie voorzien in gelegenheidsmuziek: Lotte Brekelmans (gitaar), Jeroen Goossens (fluiten) en Karina Rombouts (piano).
Zij speelden muziek van Bløf, Piazzolla, Mozart, Van Rooij, Ramses Shaffy en anderen. Op een fantastische manier maakten zij daar een stijlvolle muzikale presentatie van.Het was een genoegen om te luisteren naar bekende melodieën, gebracht op een eigenzinnige manier.

Het concert begon met de melodie van Omarm van de Zeeuwse popgroep Bløf. Wat tekst betreft al een passend lied in een kerk: Hoever je gaat. Heeft met afstand niets te maken. Hoogstens met de tijd.....
Alle muzikanten speelden een specifiek solonummer. Bijzonder was de bijdrage van fluitist Jeroen Goossens op zijn Contrabasfluit. (zie foto's). Deze metalen fluit bestaat nog maar 70 jaar en is enig in Nederland.
De fluitist liet ons windtonen, boventonen en klepeffecten horen in een muziekstuk Duo for Contrabass Flute and a Stone waarbij de steen bij de muzikant stond en stilte symboliseerde, iets zeer nuttigs in onze tijd. Het was avontuurlijke hedendaagse muziek en we luisterden ademloos.

Verder hoorden we een fraaie Andante van Mozart, Argentijnse muziek voor gitaar solo, een Ramses Shaffy lied zonder woorden, een zelf genoteerde improvisatie van Skip van Rooij voor piano, Engelse popmuziek en nog meer.
Aan het eind waren een drietal Ierse fluiten te beluisteren. Ze leken op blokfluiten, maar waren van metaal en leken erg op Aziatisch gestemde fluiten. Ook dat type instrument was voor ons nieuw en er werd virtuoos op gespeeld.
Gelukkig hebben velen dit unieke concert kunnen beleven.
22-11-2015Kim Grisel98
Het is een hele prestatie om op een instrument dat slechts één toon tegelijk kan laten horen een boeiend concert van een uur te spelen. In de Van Goghkerk in Zundert hebben we dat toch kunnen beleven.
Kim Grisel speelde op een aanstekelijke manier een concert met barokmuziek op haar klarinet. De kenner zal beweren dat zoiets niet kan: een klarinet bestond niet in de tijd van de barok. Maar de vioolpartita´s van Bach en de fantasieën voor fluit van Teleman zijn muziek om te oefenen en zijn zonder uitvoeringsregels geschreven, net als oefenmuziek uit onze tijd. Dat was het avontuurlijke in de baroktijd en is dat ook in onze tijd; juist dát was voor Kim Grisel voldoende aanleiding om die muziek op haar klarinet te gaan spelen. Een klarinet is een ander instrument dan een viool, een cello of een fluit en dus waren hier en daar aanpassingen nodig.

Met een vioolpartita van Bach konden we wennen aan de sfeer en basisklank van het concert. De drie fantasieën voor fluit van Teleman waren vrolijker van opzet en de verschillen goed herkenbaar. De dynamiek, frasering, accentuering van tonen en de samenhang van dat alles werd steeds duidelijker.
De suites voor cello van Bach werden op een lagere klarinet gespeeld zoals ook een cello een meer ronde toon heeft dan een viool. Die muziek zelf is bekend en het gevaar is dan dat je gaat vergelijken. Maar het klonk apart en vormde zo een speciaal moment in het concert.

De laatste muziek in het programma werd als een climax ervaren. Er werd een volledige partita van Bach gespeeld, bestaande uit 5 dansen met een prachtige ciaconna als laatste. We waren gewend aan de vorm en klank en het werd mede daardoor letterlijk een hoogtepunt.
Je moet maar durven en Kim deed dat. De opzet van het programma was eenvoudig, maar Kim presenteerde dat bovendien in een wondermooie stijl en wij hebben als luisteraars een avontuur meegemaakt!
18-10-2015Kees Posthumus & Antje de Jong97
Met drie gekleurde vanen werd de ruimte in het Van Goghkerkje veranderd in een theater. Zondagmiddag hoorden we in die feestelijke ruimte prachtige verhalen, verteld door Kees Posthumus.
De meeste verhalen waren dierenfabels van de schrijver Toon Tellegen. Zonder uitzondering verhalen met diepgang.
Je moet volhouden, zoals de mier en de eekhoorn uiteindelijk het vuur weer lieten branden. De taart op de verjaardag van lepelaar was erg luchtig zodat hij niet te zien was, alleen maar te ervaren.
Ook als mier en eekhoorn elkaar niet meer konden zien zouden ze elkaar wel missen maar niet vergeten.
De reiger kon zelf niet omvallen maar toch genoot hij van de kikker die voortdurend omviel.

Kees Posthumus begon deze middag met een eigen tekst over de schepping van het geluid. De eerste dag begon de schepping met het zijn en de tweede dag met het maken van het geluid: wind, ritselen, regenen, plonzen, kwetteren, loeien, blaffen, laten horen dat je er bent, laten horen hoe je je voelt.

De zeven dierenfabels werden door Antje de Jong afgewisseld met accordeonmuziek. (De accordeon ontstond als draagbaar orgel ter begeleiding van psalmzingende zeelieden). Antje speelde volksmuziek uit Ierland en andere landen in afwisselende sferen en fijnzinnig ten gehore gebracht.

Samen zingen verbroedert en dat hielp ook de schildpad en de krekel. Op de melodie van het Wilhelmus zongen we samen de schildpad en de krekel op tijd voor het noodweer naar het schuilhuis.
We moeten het samen doen en hebben genoten van een bijzondere middag.
12-04-2015Het Beste van de Nieuwe Veste96
Voor de elfde keer verzorgde Het beste van De Nieuwe Veste een concert in het Van Goghkerkje in Zundert.
Voor aanvang begon een jonge muzikant spontaan op de piano te spelen, dat was verrassend en ontspannend! De feestelijke sfeer werd geaccentueerd door een vrolijke slinger die in de kerk opgehangen was.

Het concert begon met blokfluit en orgel. Om de bijzondere klank tot zijn recht te laten komen, vereist blokfluitspel zeer accuraat spel. En dat kreeg de 13 jarige Arthur voor elkaar!
Die bescheidenheid in klanken bleef nog even bij het gitaarspel door Bram die ons een verscheidenheid aan klankkleuren liet horen.
Als extraatje en passend in de activiteiten van Vincent van Gogh in Zundert speelde docent Jaap Hoek op gitaar het lied over Vincent van Don McLean. De bijzondere karakteristieken van het lied kwamen mooi uit de verf.

Er werd een prachtig modern muziekstuk gespeeld op een euphonium (een tenortuba, een koperblaasinstrument).
Dit instrument werd virtuoos bespeeld door Irene met een zeer fraaie pianobegeleiding door docent Quintero Rojas. De diversiteit in dynamiek op zulke instrumenten is beperkt en dus moet je het doen met ritmische variaties. Het instrument heeft ook een stevig volume en de piano moest alles geven wat mogelijk was. Het was plezierig en prachtig overdonderend.

Vervolgens speelde Karina op de piano bescheiden moderne muziek uit 1980 maar nog wel wat romantisch getint. Dat toonde de leuke verscheidenheid die bij dit type concerten verantwoord is. Het concert eindigde met een prachtig trio: Brechtje en Marjet op dwarsfluiten samen met piano. Vrolijke muziek van Doppler werd gespeeld met een mooi kontrast van fluiten en piano.

Jan Vos, leerlingen en docenten verzorgden een prachtig afwisselend concert met leuke contrasten!
08-03-2015Recital95
Aangekondigd als een recital, een uitvoering door solist, maar in het Van Goghkerkje werd het toppunt van samenspel gehoord.
Als drie personen samenspelen vraagt dat van ieder veel aandacht. Zowel ritme, tempo, dynamiek, akoestisch effect als de juiste noten spelen, het moet allemaal op elkaar worden afgestemd. Samenspelen doe je met je oren.
Dat was te ervaren in het concert dat zondag in het Van Goghkerkje in Zundert werd gegeven.

Het programma toonde een mix van 3 stijlen: de muziek van Schubert en Schumann gaf de bezoekers de kans om te wennen aan de klanken van Karel Goossens aan de piano, de zuivere zang van Ireen van Bijnen en het klarinetspel door Kim Grisel en dat in perfect samenspel.
Bij de muziek van Schumann verving de klarinet de oorspronkelijk voorgeschreven cellopartij. Een klarinet heeft meer boventonen en klinkt scherper dan een cello, maar het mooi verzorgde pianospel leidde tot een uitvoering van twee gelijkwaardige muziekvormen.

Verder werden er twee series van 7 liederen in de Spaanse taal uit de vorige eeuw gebracht. Het karakter van elk lied werd duidelijk met een enkel woord ingeleid en vervolgens kon men op een buitengewoon boeiende manier ervaren hoe de sfeer van elk lied muzikaal vertaald werd.
Het klopte steeds wonderbaarlijk, mede met dank aan de componisten Manuel de Falla en Carlos Guastavino.
Wat is er nu treffender in een kerkruimte dan het hoorbaar maken van gevoelens en niet-materiuml;le gedachten!

Een derde element was een modern muziekstuk, gepeeld op klarinet. Bij de eerste indruk klonk de muziek als een reeks motieven met steeds een ander ritme, andere toonhoogte en dynamiek, maar er was meer. De klarinettiste toonde mij na afloop het blad met de noten: alleen maar 8-ste en 16-de noten met hier en daar opmerkingen als zacht, hard, heel zacht en heel hard. Zij had een workshop van de componist meegemaakt en leerde daar dat de uitvoering veel vrijer moest worden gespeeld dan het notenbeeld suggereerde. En dat deed ze!
Alle denkbare contrasten liet ze in maximale vorm horen, zelfs twee tonen tegelijk! Het was fabelachtig en dat was te merken want alle bezoekers luisterden met veel aandacht.
Kortom: dit was een zeer stijvol concert, zowel in programmering, in uitvoering en ook niet te vergeten in presentatie door de musici.
25-01-2015Matteo Myderwijk94
Voor het eerst boden we een concert met piano als soloinstrument. Matteo Myderwijk speelde een fraai programma op piano en op orgel dat mooi paste in de intieme sfeer van de kerk.
Bovendien ontwikkelde zich een climax van muzikale ervaring naar het einde van de concert: een eigen compositie van Matteo.
Het was muziek met een aaneenschakeling van contrasten in dynamiek, ritme en samenstelling van tonen die toch goed bij elkaar pasten. Matteo vertelde later dat hij van het hele stuk schetsen had liggen en in de uitvoering onderdelen nog wel improviseerde. Die methode met geïmproviseerde fragmenten komt tegenwoordig vaker voor, maar was nooit eerder in onze concerten zo duidelijk te horen.
Het werd muziek waar veel aanwezigen met genoegen naar hebben geluisterd. [muziekfragment]

Maar er was meer te horen. De chaconne van Bach op de piano was een bewerking van een chaconne voor viool. Een aantal composities voor viool en cello solo zijn een uniek onderdeel van Bach´s composities.
Om op een snaarinstrument meerstemmige muziek te spelen is zeer bijzonder. De pianist heeft hoge achting voor de muziek van Bach en wenste daarom die muziek ook op piano te spelen. In Bach´s tijd bestond de piano nog helemaal niet en daardoor kreeg je de indruk naar een andere componist te luisteren. Het werd echte pianomuziek en juist daarom erg boeiend.

Ook op orgel werd intieme muziek van Bach gespeeld en met eenzelfde vrijmoedigheid werd een voor klavecimbel gecomponeerde aria uit de Goldbergvariaties gespeeld. En zo ging dat maar door.
Met een nocturne van Chopin hoorden we een vleugje romantiek en daarna de nieuwere tijd.
Zoals Vincent van Gogh experimenteerde met kleuren zo experimenteerde Claude Debussy met tonen in 2 prachtig gespeelde preludes met aan het eind de Twee Cirkels van Matteo zelf ter inspiratie voor de toekomst.
Zoals in het programma de woorden van Vincent van Gogh: ‘Ik ben zeker dat dit doek jullie zal zeggen wat ik niet onder woorden kan brengen’.
02-11-2014Dans l'air93
Een blokfluit bestond al in de 12e eeuw en de accordeon werd pas begin 20e eeuw ontworpen. Ze hebben daardoor een verschillende klankkleur en manier van spelen maar ze vormen een mooie samenklank die dus vele eeuwen overspant.
Die samenklank werd geboden door Niek van Uden en Wendy Wouters.
Een vrolijke noot van muziek uit de 17e eeuw als eerste nummer toonde direct aan dat beide klankkleuren elkaar wonderwel aanvullen, net zoals violen en dwarsfluiten in een orkest.

Niek en Wendy hebben beiden een opleiding in klassieke muziek, maar zij ontmoetten elkaar muzikaal met het spelen van folkmusic, Amerikaanse volksmuziek.
In dit concert lieten zij zich onder meer inspireren door 17e eeuwse volksmuziek uit Engeland. Er werden verschillende fluiten gebruikt en de accordeon werd op verschillende manieren bespeeld. Ook op die manier overspanden zij vele eeuwen.

Het programma bestond uit een tiental dansnummers met afwisseling in tempo, ritme en klankkleur.
In de muziek van Andrew Parcham kwamen al die vormen in één muziekstuk samen.
Met de sopraanfluit was het contrast maximaal, maar met tenor- en basfluiten waren ook zeer mooie klankkleuren te beluisteren.

Naast muziek van Engelse componisten werden ook eigen composities gespeeld met een prachtig slaapliedje als extraatje.
Wat was dit alles fijn om te beluisteren en te beleven!
18-05-2014Het beste van De Nieuwe Veste92
Hoewel de vraag naar muzieklessen in Nederland wat minder is, blijven leerlingen bij De Nieuwe Veste in Breda komen.
Met Jan Vos als hun manager zagen zij kans om een mooi en afwisselend concert voor het Van Goghkerkje in Zundert samen te stellen.
De Nieuwe Veste bewees weer dat ze een breed aanbod op de meest uiteenlopende instrumenten en in verschillende oude en moderne stijlen kan bieden.

Het concert begon met bescheiden gitaarspel maar dat werd gaandeweg pittiger; er werden meerdere klankleuren getoond.
Daarna werden modernere muziekstukken met klarinet, euphonium en dwarsfluiten overtuigend gespeeld. Het lijkt wel of moderne muziek met de eigen spanning van jonge muzikanten voor hen het makkelijkste invoelbaar is.
Voor oudere muziek moet je je meer verplaatsen in andere sferen en ook dat kwam mooi uit de verf in bijvoorbeeld een sonate voor 2 dwarsfluiten en orgel.

Er moet nog wat vermeld worden over de eufonia, een soort tenortuba.
Het instrument wordt in harmonieorkesten, maar soms ook in symfonieorkesten gebruikt. In harmonieorkesten speelt het vaak solopartijen. Het instrument vraagt veel adem en wordt meestal door oudere mannen bespeeld.
Eufonia komt uit het Grieks en betekent zoiets als mooi klinkend en dat hebben we ervaren.
In het concert werd het instrument door een jongedame bespeeld. Zij speelde 2 solo´s van moderne componisten en deed dat op een zeer mooie en muzikale manier.
Al met al was het een boeiende muzikale middag!
06-04-2014Ensemble Octagon91
Het bijzondere van barokmuziek is dat er een aantal zelfstandige melodieën samenklinken tot een boeiend harmonisch geheel. In het Van Goghkerkje werd deze keer dan ook zeer aandachtig geluisterd.

Ensemble Octagon uit Utrecht bestaat uit 8 zangers, maar was voor deze keer met 2 sopranen uitgebreid omdat er 5-stemmige muziek gezongen werd, voor elke stem 2 zangers. De begeleiding bestond uit 5 strijkers en gelijktijdig spelend op een kistorgel werd het geheel onopvallend geleid door Paul Valk. De muziek was van Dietrich Buxtehude en gecomponeerd eind van de 17e eeuw.

Een in die tijd ontwikkelde muzikale vorm bestond uit een melodie die op een vrije manier in basso continuo begeleid werd. Die vorm was te horen in de muziek Membra Jesu Nostri, een reeks van 7 cantate-achtige onderdelen.
Eigenlijk bestond het koor uit een aantal solozangers en dat vormde een mooie samenhang: niet alleen als koorklank, maar ook als opeenvolgende solisten. Die samenwerking in de zang kwam ook duidelijk naar voren in de fraaie vormen van dynamiek en muzikale accenten.

De vraag kwam op of die mooie totaalklank en strenge muzikale vorm soms niet tot iets eenzijdigs zou leiden? Dit was niet het geval omdat elk cantate-achtig deel steeds afwisselende elementen had: een muzikaal intermezzo door de strijkers, 5-stemmige zang bij begin en aan het einde en daartussen 3 solo-aria´s. De tekst bestond uit een middeleeuws gedicht in het latijn.

Het totaal was bijzonder en allesbehalve oppervlakkig. Het intensief luisteren was een hele inspanning en na afloop was het niet mogelijk om een gehoorde melodie na te fluiten.
Het was heel plezierig dat als voorspel de cantate Jesu meines Lebens Leben werd gezongen.
Men kon daardoor wat wennen aan de gecompliceerde muzikale vorm en de klank van de muzikanten.
Uiteindelijk hebben we iets zeer karakteristieks uit een bijzonder verleden kunnen beleven. Het was prachtig!
09-02-2014Duo Kooiker90
Zo vader zo zoon ging niet op, want hun manier van spelen was duidelijk verschillend. In muziek van Mozart voor vier handen op orgel was het voor de goede luisteraar te horen wie van beiden de bovenstemmen speelde en wie de lage stemmen.
Het kwam tot een climax: naarmate het concert vorderde werd het spel fijnzinniger. Een klavecimbel is vooral gedacht als huiskamer instrument en een orgel vooral voor een grote akoestische ruimte.

Het Van Goghkerkje is een kleine grote ruimte en daardoor bleek het samenspel goed mogelijk. Zoon Eelco speelde op klavecimbel en vader Henk op orgel. Het samenspel vond zijn hoogtepunt in een Canzone van de hedendaagse componist Kees Schoonenbeek met fraaie contrasten, afwisselend spel en mooie echo´s.
Eelco vertelde dat deze muziek juist voor orgel en klavecimbel was geschreven zodat de loopjes en versieringen toegespitst waren op elk instrument. Een topper van het concert.

Er werd ruim gebruik gemaakt van de vele klankkleuren van het orgel. In een Toccata van Bonelli werd het klankverschil met het klavecimbel minimaal gemaakt door een tongwerkregister in het orgel te gebruiken zodat optimale kamermuziek klonk.
Vooral de muziek van Hermann Schroeder voor orgel solo leek perfect te passen bij de klankkleuren van het orgel.

Op het klavecimbel werd een Suite van Händel gespeeld. Wonderbaarlijk was de verscheidenheid aan klanken op het klavecimbel.
Een suite is een verzameling oude dansen die in tempo en ritme elkaar afwisselen. Dat werd overtuigend getoond met de mogelijkheden van het instrument en door het spel in een zeer zorgvuldig ritme.
Het instrument met slechts één klavier bood verschillende klankkleuren doordat drie verschillende snaren per toets los of gecombineerd aangeslagen konden worden.
Na afloop was er ruime belangstelling voor het klavecimbel en Eelco kon velen over de snaren en de mechaniekjes vertellen.
08-12-2013Lizet van Beek & Accordeon Anders89
Deze keer klonk in het Van Goghkerkje verrassend hedendaagse experimentele muziek met theatrale presentatie. Anders dan welk concert ook.
De zang en voordracht door Lizet van Beek met ondersteuning van accordeon door Otine van Erp en gitaarspel van Eddie Franken was al bijzonder. Alle bekende muziek klonk anders dan gedacht, waaronder muziek van Henry Purcell, het enige lied dat ouder was dan 100 jaar. Dit lied When I am laid in earth werd prachtig vertolkt.

Enkele nummers hadden als thema de overgang van leven en dood. Een reis op een schimmel op de begraafplaats werd op een zeer mooie en subtiele manier gespeeld en bezongen. De manier waarop die sfeer in klanken werd gebracht was zeer inspirerend. Elke bezoeker kon zijn gedachten laten gaan om eigen ervaring daarin een plaats te geven.
Veel muziek werd ogenschijnlijk langzaam gespeeld, melancholisch misschien, maar de werkelijkheid was dat elke toon een onderdeel was van een complex van ritmen. Die ritmen zaten ook in de gezongen en gesproken teksten, een mooie harmonische samenhang ook al was de tekst onverstaanbaar.

De goocheltrucs door Eddy Franken waren gerelateerd aan de muziek en boden een moment van ontspanning tussen het intensieve luisteren.
Zijn virtuoze gitaarsolo met muziek van Albéniz kreeg midden in een gesproken gedicht met geïmproviseerde begeleiding en werd met bijzondere precisie gespeeld. Ook in het laatste nummer werd tekst gesproken met ondersteuning van ritmische akkoorden van de gitaar en accordeon. De overgang van gesproken tekst naar melodische presentatie was ontroerend fraai.

Muzikale klanken zijn meer dan melodieën en akkoorden: dat konden de bezoekers deze middag ervaren. Alles werd overtuigend en deskundig gespeeld: toekomstgericht in een monumentwaardige ruimte.
Er waren veel bezoekers en het experimentele karakter werd door velen van hen gewaardeerd. Een opsteker voor de organiserende werkgroep!
13-10-2013Ensemble Rossignol88
Een blokfluit en een luit zijn al vele eeuwen bestaande muziekinstrumenten. Alice Gort-Switynk en Elly van Munster speelden hierop muziek uit 16e, 17e, 18e, 19e en 20e eeuw. Met die verscheidenheid toonden de muzikanten hun professionaliteit. Maar er was nog meer te beleven.

Op de blokfluiten kun je geen dynamiek, hard en zacht, in je melodieën laten horen. Je kunt alleen de overgang van de ene naar de andere toon specificeren en dat deed Alice Gort voortdurend.
Heel puntige toonvorming op de sopraanblokfluit, gevoelige tonen in muziek van Sweelinck en zeer bijzondere klanken in 20e eeuwse muziek. Samen met de theorbe werden prachtige sonates uit de 18e eeuw gespeeld.
Een bezoeker vertelde dat hij vroeger die blokfluit niks vond, maar na dit concert ziet hij perspectieven om toch weer te gaan spelen.

Op de theorbe, ook wel bas-luit genoemd en de gitaar van de middeleeuwen, hoorde je een een soortgelijke verscheidenheid. Het instrument heeft twee keer 7 darmsnaren. Omdat darmsnaren niet veel strakker gespannen kunnen worden moeten de snaren voor de lage tonen langer worden en daardoor is de theorbe een ruim 1,5 meter lang instrument, mooi om te zien.

In de muziek van Sweelinck werd met een basblokfluit een mooie tegenmelodie gespeeld, maar in de 17e en 18e eeuwse muziek klonk een mooie zelfstandige continuospeler.
Op wat Elly van Munster een `romantische gitaar´ uit begin 19e eeuw noemde speelde ze solo. Het leek wel of ze twee instrumenten bespeelde: een mooie warme ondertoon en een soepele heldere boventoon: prachtig!
14-04-2013Het beste van De Nieuwe Veste87
Als je fluit of gitaar of hobo wilt leren spelen dan is dat bij De Nieuwe Veste in Breda tot op hoog niveau te leren.
Het begon al met een prachtige solo op hobo door Petra Sanders; drie verhalen uit de Griekse mythologie op muziek gezet door Benjamin Britten. Met plezierige tempoverschillen en passende accenten bracht ze de muzikale uitdrukking van deze moderne muziek mooi over.
Later in het programma speelde zij solo op de blokfluit `Music for a bird´ en ook dat speelde zij fantastisch. In die muziek hoorden we vele moderne expressie mogelijkheden van de blokfluit: het was fascinerend.

Heel bijzonder was ook het ensemble Fortezza. Het ensemble bestond uit 8 fluitisten en werd als twee groepen gepresenteerd.
De ene groep bestond uit sopraan, alt, tenor en bas fluiten en de andere groep uit contra-sopraan, contra-alt, contra-tenor en contra-bas fluiten. De contrabasfluit was een openbaring: die was 2 meter hoog!
Misschien wel door de bas- en contrabasfluiten ontstond van het geheel een mooie totaal klank en de sopraanfluit, die velen alleen maar kennen als het scherpe geluid uit hun jonge jaren, twinkelden er nu prachtig bovenuit. We hoorden uitersten uit de muzikale geschiedenis.
Enkele muziekstukken uit de tijd van de renaissance klonken prachtig en hadden een voor onze tijd mooie ondertoon. Juist het onderscheid van die twee fluitgroepen kwam mooi uit de verf in een bewerking van Henk Badings over het volkslied `Merck toch hoe sterck´.

Een mooi contrast in het concert was de medewerking van gitariste Amina Sisic. Ze speelde opvallend zacht en bescheiden, anders dan de heldere blokfluiten. Maar muzikaal werd haar bijdrage met barokmuziek en muziek uit onze tijd fraai gespeeld.
10-03-2013Octagon86
De 8 zangers van Octagon zongen in het Van Goghkerkje muziek van de familie Bach. Het was allemaal barok en ook nog in gelijksoortige vormen, maar door kunstig gebruik van de verschillende stemmen was het zeer afwisselend.
Steeds was er een mooie doorzichtige klank en vooral ook in de koralen konden alle stemmen mooi gevolgd worden. Maar elke zanger kreeg ook de kans om solo te zingen, al of niet met de nevenzanger.
Bij het koor van Johann Christoph zongen de sopranen de cantus firmus vanaf het orgelbalkon. Een koor van Johann Sebastian werd dubbelkorig gezongen, twee groepen van 4 zangers, en daardoor was er een soort echo mogelijk omdat de ene groep net iets anders klonk dan de andere.

De zangers werden deskundig begeleid met kistorgel en cello; op een zeer soepele manier speelde cellist Patrick Vercammen de basnoten, ook de versieringen.
Het kleine kerkgebouw was goed gevuld en dat heeft gevolgen voor de akoestiek; de sopranen werden soms zeer helder, maar zelfs in de hoogste noten zongen ze zuiver en dat is een kwaliteit!

Het bijzondere van Octagon is dat zij geen vaste dirigent hebben om op die manier steeds eigen muzikale inbreng te hebben.
Men had nu de jonge dirigent Lodewijk van der Ree, student koordirectie aan het Amsterdamse conservatorium.
Het was de eerste keer dat hij Bach dirigeerde en zijn sobere maar vooral ook accurate manier van dirigeren was opvallend.

Als afwisseling speelde Margriet den Hartog met fraaie registratie een koraal van Johann Sebastian op het orgel van de kerk en alle instrumentalisten speelden een mooi passende triosonate van Corelli.

Als besluit werd een volledige cantate van Johann Sebastian gezongen en de begeleiding werd uitgebreid met 2 violistes. Naast een aantal koren lieten alle zangers zich daarin ook als solist horen. Het werd een climax van integratie van alle muzikanten.

Er was tijdens het hele concert nauwelijks een kuchje te horen en het applaus werd passend gegeven en dat onderstreepte de kwaliteit van dat concert.
De sfeer, de stijlvolle manier van optreden, de gebruikte teksten en muziek vormden samen een mooie en passende beleving van de vastentijd!
20-01-2013Amicae85
De bescheiden ruimte in het Van Goghkerkje werd stevig maar weldadig muzikaal gevuld. Het kwartet Amicae speelde met een aparte combinatie van muziekinstrumenten: fluit, klarinet tenorsaxofoon en baritonsaxofoon. Het leek een jazzkwartet.

In deze combinatie van instrumenten bestaat weinig originele muziek: dus hoorden we bekende muziek in bijzondere klank. Een Andante van Tsjaikovsky en Preludes van Gerswin klonken heel logisch en origineel; het klankbeeld van de bandeon in muziek van Piazolla was wat moeilijker te vertalen in 4 stevige blazers.
Tango melodieën konden niet ontbreken en op een zeer fraaie manier waren die in meerdere stukken te horen. Bewerkingen van een aantal oude melodieën werden prachtig gespeeld; zelfs een oud kinderliedje werd met flair door de zware saxofoons ten gehore gebracht.

Er werd muziek uit vele delen van de wereld gespeeld, dat gaf een plezierige afwisseling. Het samenspel was fantastisch, vooral ook ritmisch en dus kwam juist dit soort muziek goed tot zijn recht. Het eerste nummer klonk direct al als een klok: een Mars van Marcel Poot in een stevig marsritme.
De laatste 4 nummers waren bewerkingen van bekende jazzmuziek, wat een fantastische climax gaf.

De gespeelde Bluesmuziek voegde zich gemakkelijk in deze combinatie van vier blaasinstrumenten.
Dit soort karakteristieke muziek is ontstaan bij de slaven in de 19e eeuw. De muziek geeft uitdrukking aan het lijden in hun leven, is meestal melancholisch van toon en wordt daarom `blues´ genoemd. In de zeilscheepvaart was `blue´ een aanduiding van rouw.
De in de 1e helft van de 19e eeuw door de slaven gemaakte melodie van Joshua fit the battle of Jericho laat de mogelijkheden van ritme ook nog eens duidelijk horen. De slaven zongen het Bijbelse verhaal over de val van Jericho in de betekenis van bevrijding uit hun zware leven.
Er werden fraaie bewerkingen van die melodie gespeeld en daarmee kreeg het gebouw als kerk ook nog een specifieke betekenis.

Het sneeuwde en was koud en dus hadden weinig mensen het avontuur naar het Van Goghkerkje gewaagd, maar de belevenis van bezoekers en muzikanten was er niet minder om.
18-11-2012Mandoline en accordeonduo Follie à Deux84
De mooiste mandolines werden begin 20e eeuw gebouwd door de Italiaan Raffaele Calace. Specifiek van de door Calace gebouwde instrumenten is dat zij niet alleen donkere, maar ook lichte klanken produceren. De in onze tijd gebouwde mandolines hebben die soortgelijke veelzijdigheid niet meer.
Dit en meer vertelde Marina Eckhardt tijdens dit concert van Follie a deux. Net zoals Galace speelt Marina zelf ook virtuoos op de mandoline en is er bij haar sprake van een even grote passie.

Zij speelde samen met accordeonist Monty van Belzen en dat is wel een uitdaging, want het contrast van een tokkelinstrument en een stevig harmonie-instrument kan haast niet groter zijn. Al heel snel kan de accordeon de mandoline overstemmen.
Maar er waren prachtige vormen van gelijkwaardigheid zoals bij de Tarantella van bovengenoemde mandoline-bouwer Calace en muziek van Astor Piazzolla. Ook waar de accordeon eenstemmig met de mandoline speelde waren mooie momenten.
Er werden niet alleen nummers gespeeld uit Italië en Spanje, maar ook uit Brazilië en Argentinië. Toch was de verscheidenheid in samenspel minder dan de oorsprong en vorm van de muzieknummers deed vermoeden.

De muziek werd prettig ingeleid, informatief en duidelijk. Het overwegend romantische karakter van de gespeelde nummers betekende ook dat bij veel muziek een verhaal verteld kon worden. Vrolijkheid en melancholie wisselden elkaar op een plezierige manier af.
Follie à Deux bezorgde ons een romantische middag!
07-10-2012Internationaal Vocaal Kwartet RUSALKI83
Om een melodie eenstemmig echt zuiver te kunnen zingen is zeer bijzondere training en voorbereiding vereist. De dames van het kwartet Rusalki uit Amsterdam lieten ons dat overtuigend horen.
Zij zongen 13 volksliederen uit alle hoeken van vooral Europa: Rusland, Italië, Roemenië, Kroatië, Servië, Hongarije, Engeland, Oekraïne met uitstapjes naar Kenia en Egypte.
In al die landen is de muzikale praktijk voor ons westerlingen nog herkenbaar, hoewel het lied uit Egypte al duidelijk Arabische klanken liet horen. De liederen werden ook in even zoveel talen gezongen.

Van de voordracht en zang van Rusalki wordt gezegd dat zij met humor, passie en gevoel voor theater verhalen vertellen over liefde en dood, verlangen en verlies, slimme meerminnen, wraakzuchtige moeders en vrouwengeheimen. Dat maakten ze allemaal waar!
Op een charmante manier werden alle liederen met hoeden en zwarte en kleurige doeken ook visueel gemaakt, want de meeste talen waren ons vreemd.
Maar bovenal werd er fantastisch gezongen. Met een enorme discipline werden de kleinste toonverschillen en dynamiek gehanteerd en ook de laagste vrouwenstem was aanwezig.

Door de zeer grote beheersing van de zangtechniek was een grote verscheidenheid te horen: grote dynamiek bij het lied uit Kroatië, een hartstochtelijk Marialied uit Italië, een echt Spaans ritme en Engelse vrolijkheid.
Kleine toonverschillen vormden aparte accoorden zoals bij de Roma-liederen.
Alle liederen werden in zeer passende bewerkingen van Tatiana Kouzovkina, een van de zangeressen, gezongen.
De meeste liederen klonken a capella, maar hier en daar werd op bescheiden wijze met gitaar en accordeon begeleid.
Wie er niet bij was heeft wat gemist!
15-04-2012Het Beste van de Nieuwe Veste82
Op een mooie en welluidende manier werd het concert in het Van Goghkerkje geopend: muziek voor altsaxofoon gecomponeerd door de 90 jarige Belgische componist Fran¨ois Daneels. Met verschillen in dynamiek en muzikale motieven werden 4 miniaturen zeer onderscheidend gespeeld maar ook zo dat ze bij elkaar hoorden. We werden er stil van.
Het concert werd gegeven door examen kandidaten van De Nieuwe Veste in Breda.
Met veel aandacht werd een menuet en een bouree van Bach op een vibrafoon in plaats van op een klavecimbel gespeeld en dat verschil was te horen.

Nieuw in dit 83ste concert in het Van Goghkerkje was samenspel van ´bastrombone met tape´.
Moderne compositie technieken vragen soms om vernieuwende klankeffecten en dat gebeurt bijvoorbeeld door samenspel met tape, ofwel CD. Een boeiend experiment met effecten die op een andere manier, zeker in het bescheiden Van Goghkerkje, niet te realiseren zou zijn. Het bijzondere contrast werd nog versterkt omdat de melodieën van de bastrombone al 400 jaar oud zijn.

Een ander experiment was het programmeren van populaire muziek, maar de uitvoering daarvan was voor verbetering vatbaar. Alle muziek met muzikale kwaliteiten kan in een klassiek concert ingepast worden, maar dat vereist wel zorg.
De laatste presentatie kon goed naverteld worden: een verhaal dat met melodieën op trombone geïllustreerd werd. Op zeer karakteristieke manier werd na elke alinea van het verhaal de sfeer treffend op de trombone hoorbaar gemaakt.
04-03-2012Crêpe Padoek81
Vier mensen die op 16 fluiten bliezen, dat is wat we deze keer in het Van Goghkerkje hoorden.
Het programma bood een grote afwisseling, wat bij blokfluiten niet eenvoudig is. De klanknuances op een blokfluit zijn beperkt en bij samenspel wreekt zich dat nog meer.

Dat was goed te horen: barokmuziek werd op barokfluiten geblazen en moderne muziek op moderne fluiten. Het verschil was verbazingwekkend.
De barokfluiten klonken prachtig als solo instrument zoals in een ´sonate met imitatie van vogels´ uit de baroktijd te horen was. In de muziek van de jaargetijden van Vivaldi misten we de warmte in de akkoorden die meestal door violen gespeeld worden.

De mooie warme toon van 4 moderne fluiten kwam in de muziek uit 2008 over de ´Mitternachtsmaus´ en de ´Mondberg-Uhu´ het mooiste uit de verf en dat gold eigenlijk ook voor de muziek van Daan Manneke.
Die meer ronde toon ontstaat doordat het boorgat in de fluit groter is. Dat is leuk gezegd, maar dat vereist ook meer blaaslucht.

Bijna aan het eind van het concert mocht iedereen meedoen: op 2 fluiten, in de holte in de hand en op ´watervogeltjes´ klonken allerlei vogelgeluiden, net als in een grote volle volière.
22-01-2012Duo+80
Wat precies sfeermuziek is kan moeilijk gezegd worden. Na een concert door Sabien Canton op harp en Wouter van Breugel op dwarsfluit is duidelijk dat sfeermuziek niet bestaat uit melodieën en akkoorden, maar uit muzikale motieven, verscheidenheid in dynamiek, versieringen van tonen en gebroken akkoorden.
Het is mogelijk een mooie verzameling noten te componeren, maar de manier waarop die gepresenteerd worden geven de muziek een emotionele lading.
Dat alles beleefden we in het spel van Sabien en Wouter met muziek van Debussy, Alwyn en Bartok.
Het concert begon direct met een zeer overtuigende sonata van Bach: prachtig samenspel met mooie momenten van dynamiek en heldere melodievorming.
De muziek van Bach mag dan nog een strenge klassieke vorm hebben, wat volgde was een grote diversiteit aan sfeermuziek. Muziek die spanning, geluk, vreugde, ernst en zo meer uit verhalen verklankten. De geheimzinnigheid uit de Griekse mythologie werd hoorbaar gemaakt met de kleuren en sferen uit de verhalen van Naiades, waternimfen die rivieren, meren, moerassen en fonteinen bewaakten.
Er was een grote verscheidenheid aan motieven, versieringen, dynamiek en gebroken akkoorden te horen.

Bescheiden en vooral sprookjesachtig waren een aantal muziekstukken van Debussy; omdat er solospel was voor harp (Clair de Lune) en fluit (Syrinx) gaven die delen een boeiende afwisseling.
Het spel eindigde fantastisch met 6 Roemeense dansen van Bartok die inventief, met veel flair en zwier gespeeld werden.
09-10-2011Ensemble Joyeux79
Vrolijk Frans in Van Goghkerkje.
Als je als muzikant kiest voor het klavecimbel, de viola da gamba, de barokviool of de traverso dan speel je vooral muziek uit de 17e en 18e eeuw, 200 tot 300 jaar oud.
De muziek uit die tijd die we heden nog spelen is afkomstig uit de kerk en uit de hoven van koningen, hertogen en prinsen.
De luisteraars moeten toen een goed ontwikkeld gehoor voor verschillen in details hebben gehad. Op die verschillende details werden we getracteerd in een concert in het Van Goghkerkje in Zundert.
Het ensemble Joyeux speelde onder meer muziek van Fran¨ois Couperin en van Jean Philippe Rameau.
In Les Nations van Couperin gaven de rusten met subtiele inzet van de taverso een oplopende spanning.
Bijzonder was ook een klavecimbel concert van Rameau: het klavecimbel was de solist en de traverso, viool en gamba vormden de begeleiding.
Het klavecimbel had soms wat moeite om in geluidsterkte te evenaren met de andere instrumenten, maar het klonk apart. In veel gevallen is het juist het klavecimbel dat, soms met de gamba, de continuo-partij speelt: de begeleiding van solisten.
Het vrolijke ensemble liet in een vaart de vele variaties in nuances horen. Als je niet bedacht was op die verscheidenheid in nuances dan duurde het even voor je er in zat.
De vrolijkheid zat in de staart: de Gai en het Gracieusement uit een Ouator van Telemann, een Frans georiënteerde Duitse componist, waren onderdeel van een fraai einde van het concert.
09-10-2011EBBFB [Eerste Bredase Bal-Folk Band]78
Voor het eerst in het Van Goghkerkje: het nieuwe van volksmuziek
Een ´nycleharpa´, een ´bouzouki´ en de ´tin-whistle´ zijn instrumenten die nog nooit eerder in het Van Goghkerkje hebben geklonken. Ze waren te horen in een concert met Europese volksmuziek.

Volksmuziek is een soort gelegenheidsmuziek; vroeger heel vaak dansmuziek, maar tegenwoordig in meer vormen. Vooral in niet-calvinistische landen heeft de volksmuziek zich tot vandaag de dag ontwikkeld. Volksmuziek is niet gebonden aan notenschrift en heeft dus net als de jazzmuziek een vrij karakter zodat de uitvoering van de muziek zich altijd aanpast aan tijd en omstandigheden.
Dat alles was goed te horen in het concert in het Van Goghkerkje: er werd uit het hoofd veel dansmuziek gespeeld en het leek erop dat veel versieringen vrij werden meegenomen.
Er werd wel op oude, al of niet gekopieerde, instrumenten gespeeld en dat viel op door de grote contrasten van klankvorming.
De tin-twistle is een eenvoudige metalen fluit waar in een toonsoort kunt spelen maar met een zeer heldere klank. De tonen parelden er boven uit.
De bouzouki is een mandoline in basvorm en zorgde voor de melodie in de bas. De nycleharpa is een viool met toetsen om de toonhoogte te bepalen en extra meetrillende snaren voor een meer sonoor geluid, een voorloper op de draailier. Dit instrument zorgde meestal voor de melodie. Daarnaast klonken viool en gitaar. Om die bijzondere contrasten te horen moest men wel oplettend luisteren. Er werd op alle instrumenten virtuoos op gespeeld.

Dat volksmuziek niet alleen maar melodietjes van vroeger zijn liet Guy Roelofs, voorman van de Eerste Bredase Bal-Folk Band, horen in een aantal eigen composities. Als je oppervlakkig luisterde leek het net of volksmuziek bestaat uit een muzikaal motiefje dat met kleine veranderingen voortdurend herhaald wordt.
Moderne ritmen, langere motieven en onverwachte effecten lieten horen dat met deze elementen hedendaagse muziek gemaakt kan worden. Een bijzonder concert!
17-04-2011Het Beste van de Nieuwe Veste77
Ook studenten kunnen bewondering oproepen. Dat deed Sem van Uden op zijn knopaccordeon tijdens het concert afgelopen zondag in het Van Goghkerkje in Zundert.
Hij speelde vol vuur Libertango van Astor Piazzolla. Door toepassing van optimale dynamiek en accenten ontstond een heel spannende luistersfeer.
Kenners vertelden dat waar hij van het notenbeeld afweek, hij dat op een goede muzikale manier oploste.

Er waren natuurlijk meer fraaie momenten in het concert. Heel fijnzinnig gitaarspel door Rik Hollaar, sprankelend blokfluitspel door Anette Vanderhenst en Tonny Jonk, een Bachpartita op dwarsfluit door Vera Hartman, prachtig trombonespel van moderne muziek door Peter Nouws, Corné van Alphen, Dirk Oosterbosch en Gerard de Krom.
Natuurlijk zorgden ook de viola da gamba´s, fagotten, andere accordeons en saxofoonkwartet Saxofour voor fraaie muziek en bovendien zorgden zij voor een boeiende diversiteit.
Het concert werd gegeven door topstudenten* van De Nieuwe Veste. Ze hadden vele jaren gestudeerd en enorm veel energie gestoken in wat ze speelden.
Als luisteraar valt te constateren dat het veel studie vraagt alvorens men zich professional kan noemen. Bij de studenten moet niet alleen het spelen, maar ook het ontvangen van het applaus nog aandacht krijgen.

*Naast de genoemde musici traden ook op: Erik Mertens, Joris Jonk, Maartje Vonk, Silvia Lemmens, Marion Vissers, Carla van der Hoeven, Carola van Nimwegen, Yvonne Grootzwagers, Alex van Gessel, Nathalie Ahsmann, Jeroen de Jong, Kees Schrauwen, Anneke Wilzing en Ton van Etten.
27-02-2011Duo Papilio76
.
16-01-2011LeoNina75
Hollandse nuchterheid en France elegance!
De meeste muziek van dit concert was uit begin van de vorige eeuw. Die muziek klinkt modern en wordt door een steeds breder publiek gewaardeerd; het kan dus 100 jaar duren totdat nieuwe muzikale vormen geaccepteerd worden.
Het duo LeoNina liet ons dat nieuwe ervaren in het concert dat in het Van Goghkerkje gespeeld werd. Femke van Leeuwen op de fluit en Renske de Leuw op de harp lieten het contrast horen tussen de Hollandse nuchterheid en de Franse elegance.

Zij speelden afwisselend Nederlandse en Franse muziek: tussen de degelijke muziek van Andriessen en Flothuis klonken de charmante klanken van Ravel en Debussy.
Beide sferen van muziek werden ook verschillend gespeeld zodat je de verschillen niet alleen kon horen, maar ook zien en dat is het leuke van erbij te zijn. Er werd met overgave gemusiceerd. De gespeelde Syrinx is toneelmuziek en het vloeiende fluitspel werd ondersteund door het bijpassende verhaal.

In de harpsolo van Carlos Salzedo klonken alle effecten die 100 jaar geleden op de harp gespeeld werden, ook de effecten die alleen maar op de harp mogelijk zijn.
Dat was de tijd dat de harp de vorm kreeg zoals die er nu uitziet. Een heel mooi gespeelde eenvoudige liedachtige compositie voor harp en fluit van Badings was de voorbereiding voor de nieuwste muziek: een uitbundige muzikale gang langs bijbelse tableau´s.
Het was muziek uit 1971 waarbij alle mogelijkheden van zowel fluit als harp te horen waren. Zo kregen de bijbelse voorstellingen een toekomst gerichte en een boeiend hoorbaar gemaakte interpretatie. Naar de verklankte sferen of wel impressionistische muziek in dit concert werd aandachtig geluisterd!
14-11-2010Michael Benedik74
In Zundert klonken overal Sint Nicolaasliedjes en die ´Spaanse invloed´ was een leuke entree voor het concert. Michael Benedik speelde Spaanse klassieke muziek gebaseerd op volksliedjes. Muziek uit de renaissance, barok, klassieken en romantiek werden op een stijlvolle manier gepresenteerd.
Een uitstapje was tangomuziek uit Venezuela, maar ook die muziek was gebaseerd op Spaanse cultuur. Het concert werd beëindigd met eigen composities.

De aanwezigen hebben letterlijk ademloos geluisterd; de hele kerkruimte met bezoekers kwam in de ban van de muziek.
Op een zeer geraffineerde manier ontlokte Michael een grote verscheidenheid aan klankkleuren uit de gitaar. Ook werd op een zeer virtuoze manier gebruik gemaakt van de klank van het hout van de gitaar.
De melodieën kregen een andere klank dan de ondersteunende akkoorden of de herhalingen. In muziek van Albéniz werd virtuositeit op een prachtige manier afgewisseld met grote verstildheid. In zijn eigen composities liet hij rijke akkoorden horen.
Er heerste ook een sfeer van gemoedelijkheid, omdat Michael zelf de te spelen nummers aankondigde en de gitaar voor elk nummer in de juiste stemming gestemd moest worden. Het sfeervolle Van Goghkerkje, de gitarist en het publiek hebben een uur lang iets bijzonders meegemaakt.

Speciale bezoekers waren dhr. Lambert van Nistelrooij, Europees parlementariër en een bezoeker uit Peru.
Een Duitse gitarist met Spaanse muziek gespeeld voor Nederlands en Belgisch publiek was Europa op zijn best!
03-10-2010Vocaal Ensemble Cantus73
Nigra sum sed formosa [Donker ben ik en mooi]
Het uit 10 zangers bestaande Vocaal Ensemble Cantus zong renaissance muziek met bovenstaande titel als thema.
Voorstelbaar is dat de middeleeuwers die deze muziek beluisterden hun oren niet konden geloven. Een soortgelijke ervaring hadden we zondag in het Van Goghkerkje in Zundert.
In het protestantse Van Goghkerkje klonk rooms-katholieke kerkmuziek: motetten en de Missa ´Nigra sum´ van de hoofdcomponist van de Sint Pieter in Rome Da Palestrina.
De muziek is uit een tijd met grote maatschappelijke beroering: de reformatie. De rode draad in het programma was een tekst uit het Bijbelse boek Hooglied waarin de vrouw vraagt of ze erbij mag horen ook al is ze donker.
Al deze thema´s bij elkaar gaf het concert een grote actuele lading: maatschappelijke beroering, godsdienstige verscheidenheid en minderheidsgroepen.

Het was een zeer boeiende ervaring hoe 10 zangers een uur lang vijfstemmig zongen. Zoals in die tijd gebruikelijk: zonder instrumentale begeleiding en dat vroeg veel van de zangers.
Karakteristiek was dat een muziekmotief achtereenvolgens door een andere stem gezongen werd. Om bepaalde onderdelen te accentueren klonken sommige delen ook in klassieke harmonie. De contrasten werden niet gevonden in hard en zacht, maar in verscheidenheid in harmonie.

Bewonderenswaardig was de inzet van elk stuk muziek na een subtiele aanwijzing van de meezingende koorleider. In Rome moeten het mannenkoren geweest zijn, maar de hoge stemmen werden nu door vrouwen gezongen; daardoor klonken de hoge stemmen soms helderder dan de bedoeling van de muziek was.
Ruim 5 jaar geleden maakten we in een concert voor het eerst kennis met renaissance muziek. Maar toen was het muziek uit begin 17e eeuw, nu hoorden we muziek uit medio 16e eeuw; in die periode van 50 jaar was er toen minder veranderd dan in de recente periode van 50 jaar. De wereld verandert, maar de problemen blijven hetzelfde...
18-04-2010Het beste van De Nieuwe Veste72
In het Van Goghkerkje in Zundert gaven enkele sterleerlingen van De Nieuwe Veste in Breda een concert. Van de jongste muzikanten kon je horen dat zij meerdere jaren hard gewerkt hebben op hun viool, want het kost veel inzet om met dit instrument voor de dag te komen.
Met veel flair speelde Isha Rodenburg een vioolconcerto. Een groep van 5 violisten, bestaande uit Rogin Zibafar, Neill van Steenpaal, Merel Stomp Jorinde Bossche en Owen Rodenburg, speelden een Hongaars concert van Rieding. In het samenspel vormden zij een fraaie sonore klank en verder speelde ieder enkele maten solo die vervolgens herhaald werden door de hele groep. Zo was er een soort echo te horen. Het spontane spel was heerlijk om te horen.
De wat oudere muzikanten Petra Sanders en Sylvia Lemmens speelden met soms moeilijke klankvorming, maar steeds met een fraaie aanzet op blokfluiten.
Siemon Boes op panfluit en Rosanne Reinders op gitaar speelden solo en samen mooie muziek. De muziek van Theo Loevendie op panfluit sloot mooi aan op het prachtige solospel van Jeroen de Jong op altsaxofoon. Jeroen leek een late roeping te zijn en hij speelde op een experimentele maar ook uitdagende manier een Improvisation van Ryo Noda. Het was een grote verscheidenheid aan dynamiek en klankvormen: de top van het concert.
De andere oudere muzikanten Manuel de Wijs op bastrombone en Dirk van Oosterbosch op trombone speelden ook solo. Manuel liet op een kernachtige manier gecompliceerde ritmen en uitgekookte stiltes horen. De muziek van Dirk was meer melodisch, sterk geïnspireerd door de Amerikaanse jazz en aangevuld met stem, stampen en zwaaien. Zeer boeiend om te horen.
Een aantal uitvoeringen werden plezierig begeleid door Anju Rodenburg op een elektronisch toetsenbord met klavecimbel of pianoklanken.
De Nieuwe Veste liet horen dat er met overtuiging gewerkt wordt aan de verbeeldingskracht van muzikanten.
28-02-2010Fluitkwartet Confour71
Een avontuurlijke droom - Het begon wat ongrijpbaar, geheimzinnig, als een droom! Oppervlakkig leek het begin een spelletje met noten dat nieuwsgierigheid wekte naar het vervolg. Die sfeer van avontuur bleek de opzet te zijn en gedurende het hele concert bleef die geheimzinnige en avontuurlijke sfeer hangen.
Peter Arts van der Zanden, Hetty Boeijen, Henny Pulles en Marjolein de Witt speelden op verschillende dwarsfluiten grotendeels muziek van deze tijd. Zij hadden de muziek geprogrammeerd in een vorm die niet alleen afwisselend was maar ook met een specifiek idee: iets van een droom en een verlangen.
Halverwege speelden ze een keurig klassiek ´Quartett´ dat door zijn fraai gespeelde keurigheid even een rustpunt was in het geheel. Ervoor en erna hoorden we een breed scala aan droom fantasieën in allerlei vormen.
Heel bijzonder was de gecomponeerde jazzmuziek. Prachtige ritmische elementen en harmonische klanken die om een oplossing, een einde, vroegen dat maar niet kwam. Spannend tot de laatste noot.

In de andere gespeelde muziek werden vele gecompliceerde en bijzondere technieken toegepast zonder dat het geforceerd over kwam. Dat was plezierig, maar gaf ook iets avontuurlijks aan het geheel met steeds een verrassende muzikale wending. Het concert kreeg een climax door een steeds meer fijnzinnig samenspel. Of zou dat komen door gewenning door ons aan al die moderne klanken?
Ook de met veel charme gegeven toelichtingen maakten het concert tot een bijzondere ervaring en er waren velen die deze bijzondere middag meemaakten.
17-01-2010Double Two *70
Vier muzikanten in Van Goghkerkje
De voorbereiding vereiste veel creativiteit omdat in de week voor het concert de bas en de tenor niet konden zingen. De sopraan Anne-Mieke Post en de alt Heleen Strating hadden violist Pieter Jansen en organist/pianist Ton Harterink bereid gevonden om samen het concert te verzorgen. De voorbereiding was dus zeer kort.
Zij verzorgden een concert met vooral bescheiden klinkende liederen. De afwisseling kwam mooi tot uiting in de medewerking van de met veel flair spelende violist.
Heel fraai was een ´Gavotte´ voor piano en viool van Jean-Baptiste Loeillet.
Maar de viool werd ook met zangstemmen gehoord, onder meer in een mooie samenklank van het prachtige lied ´Aan de schoonheid´ (muziekfragment) van de dichter Huub Oosterhuis.
Vooral de duetten werden mooi gezongen; de sopraan en de alt overstemden geen van beiden en daardoor ontstond een transparante klank. De ´Song of peace´ van Jean Sibelius klonk ernstig maar liet ook een zeer mooie balans van duet en piano horen. Die samenhang gold ook voor ´L´ange gardien´ van César Franck.
Ter vergelijking was het boeiend het duet van sopraan en tenor (de violist) te horen in een ´Stabat Mater´ van Giovanni Pergolesi. De gebruikte digitale piano klonk bescheiden en dat was passend; het was echt kamermuziek in het Van Goghkerkje als kamer.

*) Met andere bezetting dan gebruikelijk.
29-11-2009Capitano Corelli69
Dynamiek op mandoline en gitaar!
Op tokkelinstrumenten is het verschil tussen hard en zacht spelen beperkt. In het Van Goghkerkje toonden Marco Ludemann op mandoline en Ron Leendertse op gitaar hoe je op die instrumenten toch grote muzikale spanning kunt realiseren.
Zij speelden een concert met verscheidenheid in klankkleur, met ritmische variaties, met verschillen in tempo en met vormen van melodie en akkoorden uit 4 eeuwen muziekgeschiedenis. Daarmee toonden zij hun grote vakmanschap.

Er werd ademloos geluisterd. In een sonate uit een 17e eeuw klonk de melodie als met een echo door de 2 klankkleuren op de mandoline. Het middelste deel van een sonate uit de 18e eeuw werd zeer spannend door het langzame tempo.
Op een prachtige manier werd een romance gespeeld met de melodie op gitaar en de mandoline als begeleiding. In een rondo uit de 19e eeuw hoorden we alle genoemde variaties in één muziekstuk; het was een aaneenschakeling van spanning en ontspanning.
De drie beroemde pianostukken die Poulenc in militaire dienst schreef werden op een prachtige manier op gitaar en mandoline gespeeld; moderne melodie en akkoorden.
Gitaarspel en het Spaanse taalgebied horen bij elkaar en dus konden we een genieten van Zuid Amerikaanse ritmen en versieringen uit eind 20e eeuw.

Muziek op gitaar en op mandoline hebben een bescheiden uitstraling en dat past goed bij de beperkte ruimte van het Van Goghkerkje. Dat kwam goed uit de verf en dat de bezoekers stil en met aandacht luisterden is het bewijs dat er inspirerend gemusiceerd werd. Het was fantastisch!
18-10-2009Primavera de Aranjuez68
Spaanse vurigheid en gevoeligheid!
Warme solozang en fabelachtig gitaarspel was ditmaal te horen in het Van Goghkerkje.
De temperatuurdaling als gevolg van de weeromslag maakte een voortdurend stemmen van de gitaar noodzakelijk, maar die hindernis viel overtuigend weg door de muziek die we hoorden. Wie er niet was heeft wat gemist.
Er werden 16 vooral Spaanse liederen gezongen door sopraan Mirjam Wesselink in evenzoveel vormen.
De verscheidenheid van de gezongen liederen en de zeer fraaie samenwerking tussen beide muzikanten hield de aandacht van de toehoorders continue vast.
Transparante liederen vol kleur en verwachting van Joaquin Rodrigo werden afgewisseld met vurige traditionele liederen van Garcia Lorca.
De Spaanse componist Joaquin Rodrigo leefde de hele vorige eeuw en heeft beroemde muziek voor gitaar en orkest geschreven.

Een heel bijzonder onderdeel was het gitaarspel door Michael Benedik. Zoals het programma meldde waren de flamenco gitaarsolo´s een flirt tussen klassiek en volksmuziek, maar bij perfect gespeelde muziek vervalt dat onderscheid.
Met een enorme virtuositeit werden de prachtigste klanken uit de gitaar getoverd.
Beide muzikanten hebben een ervaring op internationale podia en dat was te horen in het kleine Van Goghkerkje.
10-05-2009Divertissimo : Studenten van De Nieuwe Veste67
Onder de titel Divertissimo klonk op 10 mei een divers concert in het Van Goghkerkje waarvan het programma wel één groot divertimento leek.
Studenten van De Nieuwe Veste speelden op verschillende instrumenten een afwisselend concert dat zijn samenhang ontleende aan de eenstemmigheid en uitdagende ritmiek van de gespeelde muziek.
De akkoorden die we hoorden waren ondergeschikt: vioolspel met orgel- en de panfluit met pianobegeleiding.
Evelien Boes speelde op haar viool een uitdagend allegro van Bach en Siemon Boes haalde melancholieke langzame en ratelende maar duidelijke snelle tonen uit zijn panfluit.
Mieke Weegels speelde op haar vibrafoon ook wel akkoorden, maar zij accentueerde toch de melodieën. Ze begon met uitdagend trage tonen van Satie en vervolgde met fraaie ritmische moderne muziek.
Thessa Thijs op dwarsfluit en Laetitia Hage op altsaxofoon speelden hun melodieën in prachtige spanningsbogen door een uitgekiende dynamiek en tempi. Het klonk als zinnen van een verhaal. Vooral de altsaxofoon maakte diepe indruk. De bastrombone met Peter Nouws speelde een langzame en een snelle etude.
Het concert was eigenlijk een presentatie van verschillende muziekinstrumenten. Alle muzikanten speelden langzame en snelle muziek en demonstreerden zo hun instrument.
Het was een boeiende muziekmiddag op moederdag en tevens een waardige afsluiting van het tiende seizoen.
19-04-2009Anneloes Schoenmakers, Piet Loose en Willem van de Kar66
Dwarsfluit, hobo en orgel waren aan elkaar gewaagd in dit concert in het Van Goghkerkje. Het was een programma van kamermuziek door Anneloes Schoenmakers op dwarsfluit, Willem van de Kar op hobo en de piano was vervangen door het orgel.
Het orgel werd door Piet Loose ook bespeeld als een kamerinstrument zodat steeds een speels en licht klankbeeld ontstond. Door de intieme ruimte van het Van Goghkerkje en de gekozen muziek kregen de karakteristieke verschillen van de drie instrumenten nog een accent.
Zowel in trio´s als in duo´s klonken een prachtige toonvorming van hobo en dwarsfluit en een charmante bescheiden registratie van het orgel.
De rode draad werd gevormd door muziek van Vivaldi, Bach, Teleman en Händel. Op een of andere manier probeerden alle drie de instrumenten de boventoon te voeren en dat lukte hen bij toerbeurt.
Die harmonie van samenspel was niet alleen in barokmuziek van Bach en anderen te horen, maar ook in hedendaagse muziek van Piet Loose en Helmut Spittler en zelfs de prachtige melodieën uit een suite van Hendrik Andriessen pasten daar goed in.
Op die manier konden we genieten van een afwisselend, feestelijk maar ook samenhangend programma.
01-03-2009De Witt Academy65
Als mensen heel goed samenspelen ontstaat er een resultaat dat meer is dan de optelsom van het aantal mensen. Dat was te beleven bij dit concert in het Van Goghkerkje.
Met een perfect samenspel en buitengewone barokaccentuering van de De Witt Academy uit Dordrecht werden alle menselijke eigenschappen die Bach in zijn muziek heeft vormgegeven hoorbaar.
Het concert begon op het orgel van de kerk met een orgelkoraal dat ook in de Mattheus Passion klinkt. De Sarabande voor fluit solo sloot daar op aan, maar voegde daar vervolgens meer bewegelijkheid aan toe.
De gezongen alt-aria en de triosonate voor fluit, viool en continuo lieten steeds meer variaties van gevoel horen en de cantate aan het einde vormde de climax.
In de sarabande voor fluit solo werden nuances, muzikale accenten en geleding heel bijzonder hoorbaar gemaakt en passend in de barokstijl. Op een ogenschijnlijk ontspannen manier werd in de andere muziek perfect samengespeeld. Een dwarsfluit, cello, viool en kistorgel vormde het orkest en een mezzo-sopraan vormde de zang; bescheiden van omvang maar het geheel paste als gegoten in het Van Goghkerkje.
Gelijke inzet en mooie en duidelijke accenten in samenspel waren opvallend. Elk muziekinstrument behield zijn eigen waarde en overheerste nergens zodat een evenwichtige en transparante totaalklank ontstond. Hetzelfde gold de mooie stem van de mezzo-sopraan.
De subtiele orgeltonen in de cantate en de samenklank van viool en fluit in een aria ervan waren een openbaring.
18-01-2009Brabants ClarinetQuartet Flautando64
Er klonken vier klarinetten!
Met muziek uit baroktijd, klassieke tijd, de romantiek, Zuid Amerika en de jazz kwam de klank van de klarinetten van het Brabants ClarinetQuaertet Flautando heel mooi tot hun recht.

De toon van een klarinet komt relatief langzaam op sterkte en lijkt langzaam weg te vloeien. Mede daardoor leek er soms een groot orkest te spelen en dat werd uitgebuit in de keuze van de gespeelde muziek. Een deel van de serenade van Mozart was bewerkt uit 18 stemmige orkestmuziek, maar er klonk uit die serenade ook een stukje oorspronkelijke muziek voor 4 klarinetten.
De dansmuziek kwam prachtig tot zijn recht; het was echt een feest om naar het ballet van de Notenkrakerssuite te luisteren.

De klarinet als instrument is trouwens al ruim 300 jaar oud en heeft vele verschijningsvormen; het concert liet een bas-, een alt- en een besklarinet horen.
Het tempo lag over het algemeen vrij hoog, maar daar tussen door klonk ook mooie sonore rustige muziek zoals de impressie van Debussy over ´Het meisje met vlassend haar´ en de sicilienne van Fauré.
De muzikanten speelden zittend hun klassieken, maar met de nieuwere en dus ritmisch gecompliceerdere muziek gingen ze staan. Snelle loopjes lieten een specifieke kleur horen.
Het concert eindigde met jazzmuziek en daarmee kleurden ze een optimisme om het nieuwe jaar 2009 geïnspireerd in te gaan.
30-11-2008Joachim Eijlander en Aafje Franken63
Voor de klassieke muziek was het Van Goghkerkje op zondagmiddag even het middelpunt van de aarde.
De hoofdmoot bestond uit een fantastische uitvoering van twee cellosuites van Bach en het aardige was dat de cellist Joachim Eijlander nauwelijks jonger was dan Bach (34 jaar) toen hij de suites componeerde.
Een cello laat alleen maar eenstemmige muziek horen, maar met een geraffineerd spel leek het net of er akkoorden werden gespeeld. Het was een aaneenschakeling van tegenstellingen in toonhoogte, in dynamiek, in trillers en loopjes, patronen, enzovoort die akkoordenspel suggereerden.
De sierlijke manier waarop die tegenstellingen vorm werden gegeven waren bewonderenswaardig. De gebruikte cello klonk opvallend mooi in de lagere tonen. Vooral de derde suite was een genot om naar te luisteren.

Ter inleiding en als afsluiting werden korte stukken cellomuziek gespeeld waar Aafje Franken op danste. Dat was moderne muziek om wel de klank van de cello te ervaren, maar ook om op geen enkele manier een herkenning te beleven aan de suites van Bach.
De componist van een speciaal voor Aafje gecomponeerde prelude - waar zij fantastisch op danste - was ook aanwezig.

Gedurende een uur lang werd er ademloos geluisterd naar cellomuziek en incidenteel gekeken naar dans. De stijl van en sfeer tijdens het concert hadden een natuurlijke allure passend bij de complexiteit van de gespeelde muziek.
Ook kinderen vonden het op deze manier fijn om mee te maken. Goed gespeelde muziek is een rustgevend medicijn.
26-10-2008Wronghel en Wei62
Het leven van 850 jaar geleden kunnen we niet meer zien, maar zondag hebben we het wel kunnen horen met een concert in het Van Goghkerkje. Ter gelegenheid van het 10e seizoen concerten en van 850 jaar Zundert werd een feestelijk concert van middeleeuwse muziek gegeven. Met de oren van heden klonk de muziek zelf erg eenvoudig, maar het geheel werd door de muziekgroep Wronghel en Wei aanstekelijk gebracht.
Met het onderwerp ´Liefde en Lust´ werden bezoekers kritisch aan de tand gevoeld; de wens werd geuit dat het in Zundert zou gaan zinderen van de liefde.

Zoals te horen was bestond de muziek 850 jaar geleden uit niet meer dan een verzameling muzikale motiefjes die steeds herhaald werden en door verschillende instrumenten gespeeld werden. Harmonie bestond niet en het ritme was nog zeer overzichtelijk. De gespeelde muziek van zo'n 550 jaar geleden had al veel meer melodie, er ontstonden canons, soms was het twee- of driestemmig en er waren meer ritmische verschillen.
Dat alles stond aan de wieg van onze huidige populaire-, jazz-, symfonische-, avant garde- en vele andere soorten muziek.

Het concert bestond uit gezongen liederen, gelezen gedichten en op middeleeuwse muziekinstrumenten gespeelde dansmuziek. En dat alles verzorgd door Pauwelsken Pauwelsdochter, Hadewich Piperken Berentsdochter, Maria van Deventer en Saskia die vedelaarster in middeleeuwse kledij op middeleeuwse muziekinstrumenten. Prachtig.

De muziekinstrumenten waren in eigen beheer gemaakt naar voorbeelden op afbeeldingen want er bestonden toen geen algemeen geldende kenmerken. Elke instrumentmaker werkte naar eigen inzicht, meestal zo veel als mogelijk uit één stuk hout gesneden want goede lijmen bestonden nog niet. Onvoorstelbaar ambacht van de bovenste plank.
Zo hoorden we allemaal instrumenten die in enkele eeuwen daarvoor in ontwikkeling waren gekomen, bijvoorbeeld het hakkebord. Dat is een houten kist, met snaren bespannen die getokkeld worden met (kippe)veren. Uit dit instrument is later het klavecimbel ontstaan. Natuurlijk waren er ook een grote trom, handtrommels, bellen, kleppers en zang te horen.

Het was een bijzondere ervaring. Het feestelijke karakter werd nog onderstreept door de aanwezigheid van onze burgemeester en twee wethouders van het college en vertegenwoordigers van de commissie 850 jaar Zundert.
Er was wat te horen en er was wat te zien in het Van Goghkerkje!
18-05-2008Jong Talent61
Door de studenten van de Nieuwe Veste in Breda werd een springlevend en boeiend concert gespeeld.
Behalve de drie muziekgroepen was er een solomuzikante: Merel Simons speelde ter inleiding oude muziek op haar gitaar zoals het op een luit zou klinken. Maar ook liet zij een volle kerk ademloos luisteren naar twee hedendaagse liederen die ze zong en op gitaar begeleidde.
Een inspirerende stem, mooi intiem gitaarspel en een uitdagende manier van musiceren maakte haar optreden tot een hoogtepunt.
Het concert werd geopend door een blokfluittrio. Ze speelden ondermeer delen uit Afrikaanse suite dat vol met verschillende ritmische patronen zit maar gewoon een westers muziekstuk is.
De tonen buitelden over elkaar heen zodat er een bewonderenswaardig klankbeeld ontstond. Ook de bluesmuziek en de Kadanza toverden voor onze oren heel eigen karakteristieke muzikale beelden. De blokfluiten klonken op deze manier als iets volstrekt unieks.
Een dwarsfluitenensemble van 12 personen speelde klassieke barok muziek en dat deden ze in een prachtig samenspel.
De muziek liep steeds door en dat gaf vaart en wekte een spanning op. De grote groep vormde mooie ronde tonen, ook doordat ze zo precies samenspeelden. De combinatie van mooie tonen en prikkelende vaart was prachtig.
Het concert eindigde met een saxofoonkwartet. De klank van een saxofoon klinkt al een beetje als een akkoord en als er dan 4 saxofoons samenspelen worden de melodieloopjes heel expressief en ontstaan er heel boeiende akkoorden.
Er ontstond dynamisch en beheerst staccatospel en dat terwijl de groep nog maar 10 weken jong was.
In het concert was vooral muziek uit de vorige eeuw te horen, maar dan wel muziek die herkenbaar was uit het verleden.
Jong van geest, zowel studenten als de muziek en daarmee een springlevend en boeiend concert!
13-04-2008Trombone-kwartet Apollo60
Het trombonekwartet Apollo in het Van Goghkerkje klonk als een klok.
Meer dan eens ontlokte het spel een glimlach van de bezoekers omdat er allerlei grappige muzikale wendingen gespeeld werden. Maar een speciaal voor het kwartet gecomponeerd koraal liet ook een indrukwekkende stroom akkoorden horen. Een muzikaal verhaal leek een uniek stuk voor trombones te zijn maar bleek in werkelijkheid een uitzonderlijk mooie bewerking te zijn van een prelude voor piano.
De sonore klank van de vier trombones sloten prachtig op elkaar aan en de manier waarop melodie‘n van elkaar werden overgenomen in Spanish Waterwheel was gewoon virtuoos.
Omdat trombones een eenduidige klank hebben zijn bij samenspel de kleuren van de akkoorden van groot belang. En dat werd fantastisch gedaan.
Het programma toonde 7 korte stukken die allemaal een eigen karakteristieke serie akkoorden lieten horen.
De uitersten waren klassieke akkoorden uit de 16e eeuw maar ook actuele koraal akkoorden en jazz akkoorden.
Door het fantastische samenspel was die verscheidenheid ook goed hoorbaar.
Het klonk majestueus in het kleine Van Goghkerkje.
17-02-2008Gitaar-ensemble Sul Ponticello59
Door in de muziek goed samen te spelen ontstaat er iets extra's. De groep van 14 gitaristen speelden een concert in een warme gitaarklank en met veel dynamiek.
Er werd een zeer gevarieerd programma met klassieke muziek gespeeld. De warme klanken waren mogelijk omdat op Spaanse gitaren met nylon snaren werd gespeeld.
Door een geraffineerde manier van samenspelen werden heel veel klankverschillen hoorbaar gemaakt. De muziek uit de 17e eeuw klonk als luit muziek. Muziek van Händel uit de 18e eeuw werd gespeeld met een prachtige orkest suggestie en dat gold overigens ook voor de muziek van Vivaldi.
De 19e eeuw was vertegenwoordigd met muziek van Moussorski. Hier kwamen de mooie klankverschillen en grote dynamiek het mooist tot zijn recht en het leek wel of de muziek speciaal voor een dergelijk orkest was gecomponeerd.
Bij de nieuwere klassieke muziek zou een basgitaar er mooi bij hebben geklonken, maar die bezit het orkest niet; dat is voor hen nog toekomstmuziek.
Het concert eindigde met recente muziek: kort, krachtig en vurig. Je kunt zeggen: mooi vuur!
Een groep muzikanten in de leeftijd van 13 tot 44 jaar die het 26 stevige repetities lang vol houdt om samen een dergelijk programma te spelen moet onder leiding staan van veel enthousiasme en veel doorzettings vermogen. Zo iemand is Eric van Oss.
06-01-2008Nieuwjaar met Marie-Cécile Moerdijk58
Op een overrompelende manier heeft Marie-Cécile Moerdijk ons een middag vermaakt. Het was bedoeld als concert, maar om volksliedjes in een concert te zingen vraagt een speciale benadering en dat deed Marie-Cécile.
Ze is een heel bijzondere verschijning: een oudere dame die impulsief met allerlei verhalen haar liederen introduceert en ze vervolgens zingt en zich zelf begeleid op de piano.
Ongeveer 30 jaar geleden heeft ze al eens in de Zundertse Trudokerk gezongen. Toen ze later op reis door de Molenstraat reed hoorde ze kinderen een liedje van haar zingen en zo heeft ze een heel goed gevoel van Zundert.

De verscheidenheid van haar liederen is enorm. Omdat het de dag van Driekoningen was, het einde van de kersttijd, hebben we veel liederen uit de kersttijd gehoord.
Een ontroerend kerstlied van Jules de Korte dat je het hele jaar door kunt zingen, een kerstlied in middeleeuws Nederlands, een pentatonisch lied van de Inca's over een panfluit, een Catalaans lied over een mandje met vijgen en een Spaans lied over moeder en kind.
En zo ging dat maar door. Elk lied werd in de oorspronkelijke taal gezongen en op die manier maakten we kennis met een enorme diversiteit aan liederen.
Heel bijzonder was het samen met haar zingen: het refrein van een lied of Stille nacht waar zij een bovenstem bij zong. Je kunt het bijna niet meer een concert noemen.

Als afwisseling las ze voor uit door haar geschreven boekjes 'Toe pak me dan' en 'Welkom op de wereld'. En dat deed ze met veel flair.
Op het programmablad stond in haar handschrift: 'Hartelijk welkom! Marie-Cécile'.
Toen ze de kerk binnen kwam zag ze een bekende musicus zitten waar ze veel mee heeft samengewerkt. Dat deed haar herinneren aan de vele radiouitzendingen die ze verzorgd had en waar ze samen met hem veel liederen had gezongen.
Dat was voor haar een enorme verrassing en het deed haar erg goed.
Alles was anders dan we gewend zijn in het Van Goghkerkje en toch was het buitengewoon karakteristiek.
Het was wonderbaarlijk.
09-12-2007Marthe de Jong & Jeroen van Kleef57
Vooral de hobo, bespeeld door een jonge hoboïste uit Tilburg, klonk geweldig.
Met lichtjes in de vensterbanken en aller ogen gericht op het verlichte orgel met hoboïste en organist beleefden de bezoekers van dit concert een bijzondere middag.
Het concert begon met variaties op kerstliederen uit Engeland, Duitsland, Frankrijk en Nederland. Vooral de sonates voor hobo en orgel in de tweede helft van het concert werden erg mooi gespeeld.
In de negenjarige serie concerten klonk voor het eerst de hobo als solo-instrument. De hobo werd vanaf het begin in een mooie vloeiende lijn bespeeld. Het orgel kwam wat moeilijker op gang en speelde veel non-legato, dat wil zeggen niet erg gebonden. Soms kwam het orgel daardoor minder goed tot zijn recht.
Desondanks waren er juweeltjes te beluisteren, zoals het lied Nu syt wellecome met een mooie samenklank van hobo en orgel, het Noël van de Franse componist Balbatre die in zijn tijd op een wat ruige manier alle klanken uit een orgel wist te halen zoals de organist dat nu ook deed en de laatste sonate die met veel gevoel en virtuoos orgelspel dit concert afsloot.
Het was een gevuld programma en de toegift in de vorm van jazzachtig gespeelde populaire kerstmuziek was een vrolijke aankondiging van Kerstmis.
28-10-2007Viatseslav Semjonov & Natalia Semjonova56
Alles leek op een onvoorstelbare droom en de kerk was boordevol.
Er werd door Viatseslav Semjonov in zeker 5 muziekstijlen gespeeld en allemaal op zeer hoog niveau.
Als er op een virtuoze manier gemusiceerd wordt dan zijn we snel belangstellend, maar als bovendien op een zeer muzikale manier gespeeld wordt dan slaat belangstelling om in ontroering. Dat gebeurde, want het was steeds heel stil tijdens het spelen. De muziek werd gewoon ontroerend mooi gespeeld.
Het is bekend dat Semjonov ook een fantastische muziek professor is aan het Gnessin Instituut in Moskou: veel van zijn studenten spelen op wereldniveau. En dat alles op de bajan, een soort knopaccordeon dat je ten onrechte in klassieke concerten weinig tegen komt.

Het concert begon met enkele eigen composities, modern getinte muziek.
Met 2 Meditations ontstond direct op een zeer knappe manier een serene sfeer in de kerk. Op een fantastische manier werden heel kleine klanknuances hoorbaar gemaakt, virtuositeit in klank.
Barokmuziek op bajan is onvoorstelbaar. Toch is het mogelijk, want in het Van Goghkerkje hebben we het gehoord. De kunstige akkoorden samen met polyfone melodieën werden op een prachtige manier toegepast in een voor bajan bewerkte chaconne van Bach.
Semjonovs echtgenote bespeelde een domra: een peervormig tokkel instrument met 3 snaren.
De klanken die zij uit slechts 3 snaren toverde waren ronduit betoverend. Samen speelden ze een Spaanse Flamengo, een Ave Maria uit Argentinië, Russische dansen, Amerikaanse jazzmuziek en wat volksmuziek uit Rusland.
Het was letterlijk een buitengewoon comfortabele wereldreis in klanken. Kort, maar zeer omvangrijk.
Er gebeurde een wonder daar in dat Van Goghkerkje...
13-05-2007Jong talent van De Nieuwe Veste55
Jong talent is niet hetzelfde als jong van lijf en leden. Dat was te ervaren in het concert in het Van Goghkerkje.
Docent en leerling stonden zo ver als mogelijk uit elkaar en speelden een canon van Telemann: het effect dat we hoorden was fantastisch. Een blokfluit lijkt simpel, maar de gespeelde intro was een hedendaags en uitdagend stuk muziek.
Er was overigens meer boeiends te horen. De fluitiste Nynke Braan speelde op dwarsfluit een Landelijk miniatuur: met rustige tonen veroorzaakte zij van begin tot eind een muzikale spanning die bewonderenswaardig was en volwaardigheid uitstraalde.
De cello's in solo en in duo lieten de warme tonen horen. Bianca Bongers en Elisabeth Schijns stonden voor hun examen en dat was te horen in hun mooie contrasten en hun mooie samenspel.
De muziek voor viool solo of cello solo van Bach is complex en dat was te merken. De gespeelde delen waren toch een boeiende aanvulling.
Een trio trompettisten in een kleine kerk als het Van Goghkerkje was een waagstuk, maar het klonk in mooie verhouding.
Van de drie trompettisten had Anke Berg net haar examen met goede cijfers afgelegd. In fraai en scherp samenspel speelden ze pittig muziek van Kabalevsky en Busch.
Je zult daar maar staan te spelen. Alles wat je laat horen is volledig afhankelijk van je zelf als muzikant. Daar moet je moed voor hebben en dat toonden alle muzikanten.
15-04-2007Trio Pandora54
Het was echte volksmuziek uit de Balkan in het Van Goghkerkje: een samenhang van complexe ritmen uit het oosten en ingenieuze harmonieën uit het westen. De melancholie was van begin tot eind duidelijk voelbaar.
Natuurlijk was de panfluit een opvallende verschijning, maar het samenspel met het prachtige accordeon en de bas gaf veel extra diepte.
Het concert begon met verwachtingsvolle tonen van de panfluit in een ballade. Daarmee werd de toon gezet. Net zoals in de 17e eeuw oude dansen aaneengesmeed werden tot een suite zo werden traditionele Roemeense dansmelodieën ook tot een suite samengevoegd. De variaties waren overrompelend.
De meeste stukken waren eigen arrangementen en dat gaf het totaal een geheel eigen kleur.
Andere muziek was bijvoorbeeld de Daitchovo horo van de Brabantse componist Ad de Jong, een speciale maatsoort met een melodie als van een gezongen dans met moderne akkoorden. Prachtig!
Tenslotte klonk er muziek van de beroemde panfluitspeler Damian Luca. Door het mooie weer konden we buiten napraten en daar werd dankbaar gebruik van gemaakt.
25-02-2007Nederlands Mandoline Kamerorkest53
Het was een groots gebeuren in het Van Goghkerkje. Alle mensen in een vol bezette kerk hebben een fantastische muzikale middag ervaren.
De mandoline en iets groter de mandola bestaan al zo'n 500 jaar. Na muziek uit de 15e, 18e en 19e eeuw denk je dat je alle klanken van mandoline gehoord hebt, maar dan klinkt er muziek uit de vorige eeuw en hoor je een geheel nieuwe klank. Niet alleen door de veelzijdige uitbuiting van klankcombinaties maar ook door het fantastische accordeonspel Miny Dekkers als soliste. Fraaie akkoorden van het accordeon met een twinkelende melodie van de mandoline.
De meeste muziek was oorspronkelijk voor mandoline geschreven, alleen de Roemeense volksdansen van Bartok waren bewerkt.
Alle klankcombinaties kwamen volledig tot hun recht door de perfecte manier van samenspel. Geen ritme was te complex of passage te snel of het werd gespeeld. Zulk perfect samenspel vereist enorm veel discipline.
Charmante muziek met fijne nuanceringen op een virtuoze manier gespeeld. Dat alles fantastisch geleid door Benny Ludemann.
Jammer dat dit instrument in Nederland zo weinig belangstelling krijgt, want je kunt meer laten horen dan je denkt.
14-01-2007Rotterdams Saxofoonkwartet52
Het was perfect samenspel van het Rotterdams Saxofoonkwartet in het Van Goghkerkje.
Als 3 of 4 spelers elk een eigen ritme spelen dat bij elkaar past dat ontstaat er een fantastisch klankbeeld en dat was er. Ze speelden een fuga uit 1700, dat wil zeggen muziek die 140 jaar ouder was dan de uitvinding van de saxofoon zelf. Het geluid was forser dan in 1700 mogelijk was, maar het klankenspectrum werd zeer mooi gepresenteerd.
De meeste gespeelde muziek was uit de vorige eeuw: verhaalmuziek, een première, theatermuziek, jazzy muziek, een suite en zigeunermuziek. Alle mogelijkheden van de saxofoon konden gehoord worden. Vooral in de Nederlandse première: Quator en forme rapsodique libre van de Belgische componist Joseph Jongen was op en top saxofoonmuziek.
Ritmische en harmonische combinaties klonken in Histoires en Petit Quatuor als een weelderig tapijt met alle mogelijke kleurnuances en vormvariaties.
De gespeelde muziek was niet simpel en het vereiste de nodige aandacht van de bezoekers, maar juist daardoor konden we ook fantastische vormen van samenspel beluisteren.
In dat opzicht was het een gewaagd concert, maar juist van waagstukken kun je goed genieten.
26-11-2006Adventsconcert met cello, zang en dans 51
In het van Goghkerkje te Zundert vond deze keer een muziek- en danstheatervoorstelling plaats waarbij muziek en moderne dans elkaar afwisselen en samengingen.
Uitvoerenden waren: Aafje Jepkes, cello; Nicoline van de Ent, zang; Marie de Thouars, viool en dansers van de Cirkel Breda. De dansgroep De Cirkel was al eens eerder in het Van Goghkerkje geweest, maar de programmering was geheel nieuw.
Op een zeer bijzondere manier werd de bescheiden ruimte van de kerk volledig gebruikt.
Op het programma stond muziek van o.a. Bach, Niles en Besselink maar met de dans viel er ook wat te zien. Daardoor was het concert ook een belevenis voor kinderen.
15-10-2006De Witt Academy: Contrapunto Bestiale50
In 15 muzikale schetsen werden nachtegalen, kippen, krekels, katten en andere dieren in het Van Goghkerkje ontvangen.
De dierengeluiden werden ten gehore gebracht door de De Witt Academy, een voor dit concert samengesteld muziek gezelschap uit Dordrecht: 13 zangers en vijf instrumentalisten.
Het bekende kattenduet van de componist Rossini werd op een wel heel plastische wijze gezongen en gespeeld. Op die manier kun je in een concert met klassieke muziek je lachen niet inhouden.
Maar het concert was bepaald niet een cabaretprogramma. Op een sublieme manier zongen en speelden de muzikanten van de De Witt Academie hun muziek uit vooral de 17e eeuw, maar zo nu en dan ook uit de 18e, 19e en 20e eeuw.
In muzikaal opzicht was de perfecte inzet van de koorzangers opvallend; dat heeft veel studie gevergd en dat hoor je niet vaak.
Boeiend was ook te horen het verschil tussen de frivole Italiaanse zang en de meer gedragen Engelse manier van zingen over de zwaan. De mooie harmonieën en fors gezongen moderne muziek over de kalkoen waren een lust om naar te luisteren.
Dat neemt niet weg dat 400 jaar geleden door Monteverdi ook zeer boeiende harmonische wendingen bedacht werden.
Over de nachtegaal en de liefde van de Franse componist Couperin werd heel fijnzinnig met klavecimbel en sopraninofluit gespeeld.
Het concert werd geopend en besloten met een dierenspectakel Contrapuncto Bestiale en daarbij bleek dat als er verschillende dieren bij elkaar zijn ze allemaal door elkaar praten: dieren zijn als mensen.
14-05-2006Moederdagconcert - Studenten van De Nieuwe Veste49
Jonge muzikanten speelden in het Van Goghkerkje een leuk concert. Op een soepele manier werd een afwisselend programma gespeeld met mooie momenten.
Het concert begon met een rustig siciliano, een vlot vivace en allegro voor solozingende altviool en het concert eindigde met een vrolijk gespeeld caprice met gewaagde effecten voor twee celloÕs.
De pittig gespeelde muziek voor twee blokfluiten waren een sprankelende boventoon tussen de lage geluiden van celloÕs en altviool. Zij vormden een boeiende afwisseling in het geheel.
In een dubbelconcert voor 2 cello´s en continuo werd de continuo partij ook door cello gespeeld. Dat was een mooi voorbeeld dat barokmuziek niet strikt voor bepaalde instrumenten is geschreven. De 3 cello´s gaven een prachtig sonore klank.
Een bijzondere combinatie was basblokfluit en gitaar: een rustige basistoon van de blokfluit en een vriendelijk tokkelen op de gitaar gaven een attractief geluid. Die intiem tokkelende gitaar was ook als solo leuk te horen.
26-03-2006Slagwerkgroep Excelsior48
Voor iedereen in het Van Goghkerkje was het een overrompelende ervaring: de slagwerkgroep uit Gemert. Met vuur werden op marimba's, trommels, koebellen en met klappen, kloppen, tikken, kletsen, roepen en sissen ons de meest boeiende ritmen voorgetoverd.

Onder de bezielende leiding van Chris Leenders en zijn voorganger Maarten Mols is er bij de Harmonie Excelsior in Gemert een slagwerkgroep van zo'n 10 mensen werkzaam.
In het Van Goghkerkje speelden zij samen met Alex Mols en Luuk Penninx een programma ritmische muziek in allerlei combinaties.
Het concert begon met handgeklap. Door elk een ander ritme te klappen en dat onderling steeds te veranderen klonk een boeiend geheel dat ook nog tot een climax leidde.
Bijzonder was de virtuoze solo op marimba door Luuk Penninx: alleen maar ritme maar met grote dynamische verschillen.
De meest melodieuze muziek klonk met 3 marimba's, gewoon traditioneel en boeiend om te horen. Maar er was veel spectaculairs te horen. Zo klonk er Dopleriana van Loevendie. Het waren 3 grote koebellen die elk een eigen ritmisch motief van 2 maten een aantal keren achter elkaar speelden.
Het leuke was dat het aantal herhalingen van motief niet voor iedereen gelijk was en daardoor ontstonden er steeds andere ritmische samenklanken.
Er klonk er een Fuga uit 1930. Zo'n opmerking klinkt heel traditioneel, maar als we erbij vertellen dat het vocaal gebrachte ritmiek was op het ritme van taal op de trap van de preekstoel dan kan niemand zich een voorstelling maken hoe dat klinkt, behalve als je er bij aanwezig bent geweest.
Zoiets is ook te zeggen over Luxaflexabition door de twee jongsten van het gezelschap. Het leek op een kwajongensstreek, maar de ritmiek door vingers, knokkels, vuisten en handen op 2 krukken samen met schreeuwen en voetengestamp met gebruik van de hele ruimte vormden een aanstekelijk schouwspel.
Het sonore geluid van de Afrikaanse trommen met handen en stokken bespeeld liet horen dat zulke muziek structuur heeft en het liet de banken meetrillen.
Met dit concert hebben we weer een hoogtepunt meegemaakt.
19-02-2006Trigona47
--
15-01-2006De Bijenkorf46
--
20-11-2005Le Balkan45
--
13-08-2005Orgeldag44
--
29-05-2005Studenten van De Nieuwe Veste43
--
11-04-2005Duo Kristal42
23-01-2005Ralph Meulenbroeks: Gambomania41
Informatie
26-12-2004Stijn van Nes en Kees Schrauwen40
Kerstvertellingen
07-11-2004Roosendaals Kamerkoor39
25-04-2004??38
28-03-2004??37
29-02-2004??36
25-01-2004Kamerkoor Variétas35
--
14-12-2003Mirjam Barrientos Wesselink & Michael Benedik34
Informatie
23-11-2003Blaestuigh33
Blaes-tuigh was vroeger een verzamelnaam voor alle muziekinstrumenten die door middel van de adem tot klinken gebracht werden. Hiertoe behoorden ook de blokfluiten.
Deze worden in alle soorten en maten bespeeld door de musici van Blaes-tuigh: Vera Petry, Brechtje Roos & Hilde de Wolf (afgestudeerd aan conservatoria in Nederland en Duitsland).

Blaes-tuigh is opgericht tijdens de studie van Brechtje Roos op het Koninklijk Conservatorium Den Haag. Het ensemble is inmiddels uitgegroeid tot een vast, professioneel consort.

De muziek die Blaes-tuigh op haar repertoire heeft staan, varieert van werken uit de middeleeuwen tot hedendaagse composities. Het combineren van verschillende stijlen binnen een programma levert spannende resultaten op.

26-10-2003Klarinettenkoor M0632
10-08-2003Trio Pétillant31
Brechtje Roos (blokfluit), Ralph Meulenbroeks (viola da Gamba) en Michel Hinderik (clavecimbel). Deze professionele musici lieten op historisch nagebouwde instrumenten muziek uit de barok herleven.
Blokfluit, viola da gamba en clavecimbel vormden in die tijd (16e-18e eeuw) een geliefde combinatie, waarvoor een grote hoeveelheid muziek gecomponeerd is.

Trio Pétillant speelde composities van o.a. J.S. Bach, Telemann, Couperin, Locke en Marais.

27-07-2003Trigona30
26-06-2003Kamerkoor Cantecleer29
25-05-2003Arghûl28
27-04-2003Demian Ensemble27
30-03-2003Tri Dali26
23-02-2003Jeroen van Kleef & Petra Reijntjes25
26-01-2003Ensemble Rossignol24
15-12-2002Aquarel Quartet23
24-11-2002Vocaal Ensemble Farragine22
27-10-2002Marieke Jonkers en Niek van Uden21
21-04-2002Muzikanten van Koninklijke Harmonie Nut en Vermaak20
24-03-2002Iljitsj-Trio19
24-02-2002Orfeo Ensemble18
27-01-2002Duo Dal’ 17
16-12-2001Vrouwenkoor Elckerliedt o.l.v. Jacobijn Wallis16
25-11-2001Lucie Hillen zang en Andre Telderman piano15
28-10-2001Viatsalav en Natalia Semjonov met banjo en domra14
22-04-2001Baronie Blaas Quintet13
25-03-2001Blokfluitgroep Sermone Blando12
18-02-2001Demian Ensemble o.l.v. Ad de Jong11
28-01-2001Concert met zang, viool en piano10
26-11-2000Concert met klavecimbel, viool en cello9
22-10-200018 eeuwse muziek8
24-09-2000Muziekgroep Horus7
26-03-2000Gitaarduo : Peter van Aerts & Martien Tielemans6
27-02-2000Sermone Blandos5
23-01-2000Saxofour4
28-11-1999Improvisatieconcert door Michel Gottmer3
17-10-1999Abdij-ensemble2
12-09-1999Trio Pétillant1